Γράφει η Νεφέλη
Κάποτε σου είχα μιλήσει για την αξιοπρέπεια , που εσύ την αποκαλούσες εγωισμό. Είχαμε διαφορετική αντίληψη αυτών των δύο λέξεων. «Η αξιοπρέπεια είναι αβρά και ευπρεπής υπερηφάνεια», έλεγε ο Αριστοτέλης.
Όμως εσύ πότε σου δεν το αποδέχθηκες. Ήθελες να με γονατίζεις με τις συμπεριφορές σου κι εγώ αντιστεκόμουν. Δεν σου έδωσα το δικαίωμα αλλά και την ικανοποίηση να με δεις να λυγίζω μπρος σου κάθε φορά που με πλήγωνες. Τον πόνο, την θλίψη και τα δάκρυα που μου προκαλούσες τα βίωνα μόνη μου.
Πίστεψα ότι θα άλλαζες. Όμως έκανα λάθος. Όσο πιο πολύ σου αντιστεκόμουν τόσο η μανία σου να με υποτάξεις μεγάλωνε. Ώσπου κουράστηκα από αυτό το άγριο παιχνίδι.
Προσπάθησα να καταλαγιάσω αυτή τη μανιασμένη φουρτούνα που σε τύλιγε όμως δεν τα κατάφερα. Ήθελες να βγεις νικητής, εγώ ήθελα απλά να με αγαπήσεις. Μάζεψα λοιπόν τις δυνάμεις μου και έφυγα με το κεφάλι ψηλά. Δεν σου έδωσα την ευχαρίστηση να δεις πόσο πολύ πονούσα τη στιγμή που σου έλεγα αντίο. Αυτό ήταν κάτι που το ήξερα μόνο εγώ και η λαβωμένη μου καρδιά.
Για αυτό σταμάτα πια να μου στέλνεις μηνύματα. Σταματά να μου τηλεφωνείς. Βλέπεις ότι δεν απαντώ , δεν ανταποκρίνομαι στις προκλήσεις σου.
Άνθρωπο για να πορευτώ τη ζωή μου μαζί του αναζητώ κι όχι να μπω σε γήπεδο για ποδοσφαιρικό αγώνα. Ηρεμία, γαλήνη, ζεστασιά και ασφάλεια επιθυμώ μέσα σε δυο μάτια που θα με κοιτούν με λατρεία και θα με αγκαλιάζουν τρυφερά γεμίζοντας με ασφάλεια και γαλήνη. Έναν αντρίκιο ώμο θέλω να γύρω το κεφάλι μου και να νιώσω πως έχω δικό μου τον πιο δυνατό άνθρωπο του κόσμου.
Αυτά αναζητώ και σίγουρα σε σένα δεν πρόκειται πότε μου να τα βρω γιατί είπαμε, άλλο η αξιοπρέπεια και άλλο ο εγωισμός.
