Γράφει η Nubes
Μοιάζαμε. Σου έμοιαζα μάλλον. Και τα ομώνυμα απωθούνται! Τουλάχιστον έτσι μάθαμε στη φυσική. Ένιωθα το θαυμασμό σου, την λατρεία σου. Ήμουν η αδυναμία σου και το ήξερα και το εκμεταλλευόμουν! Κι εγώ σου είχα αδυναμία κι ας μην σου το είπα ποτέ. Άλλωστε έβλεπα τον εαυτό μου, τον χαρακτήρα μου, τη δύναμη και τις αδυναμίες μου σε σένα. Και ταυτιζόμουν κι έκλεβα απ’ τη δύναμη σου και τη σκληράδα σου κι έγινα το ίδιο. Και γίναμε το ίδιο και απωθούνται τα ομώνυμα, μάτια μου! Κι ήρθε η πρώτη σύγκρουση και καταλάβαμε ότι ξεκίνησε η αντίστροφη μέτρηση. Κάποιος έπρεπε να υποχωρήσει, μα φτιαγμένοι από την ίδια στόφα δεν ήταν στον χαρακτήρα μας ο συμβιβασμός.
Έφυγα μακριά, για να σου αποδείξω ότι μπορώ να ζω και χωρίς εσένα! Και έζησα και χωρίς εσένα να ξέρεις και σε διέγραψα από παντού! Από τις μέρες μου, την καρδιά μου, τις αναμνήσεις μου. Σ’ έβλεπα από μακριά κάποτε και σ’ απέφευγα. Γιατί δεν μου ήσουν τίποτα! Γιατί είχα για καρδιά μια πέτρα και στην πέτρα δεν ανθίζει τίποτα! Ή μήπως και όχι; Εδώ στις ρωγμές των βράχων ξεπετάγονται κυκλάμινα. Εσύ, πέτρινη καρδιά μου, πώς μπορούσες ν’ αντισταθείς; Μόνο από τη μνήμη του τηλεφώνου μου δεν σε διέγραψα. Αυτό μου είχε διαφύγει. Έπειτα, αφού με ήξερα τόσο καλά, ήξερα καλά και σένα! Άρα ποτέ μα ποτέ δεν θα έβλεπα στις κλήσεις μου τον αριθμό σου.
Ώσπου ένα βράδυ που ετοιμαζόμουν να βγω, εμφανίστηκε! Αυτός ο αριθμός, που θυμάμαι ακόμα απ’ έξω… εγώ που ξεχνάω και τον δικό μου αριθμό! Μουδιασμένα δάχτυλα, έκπληξη κι αποδοχή. Σπασμένη η αγαπημένη φωνή σου. Ακόμα ηχεί στα αυτιά μου το κλάμα ενός άντρα σκληρού, ασυμβίβαστου, ανυπότακτου, επαναστάτη! Η συγνώμη σου, η υποχώρηση σου, ο τσακισμένος σου εγωισμός ξεδιπλώθηκε μετά από χρόνια. Χτύπησε η πέτρινη καρδιά μου, μα δεν ράγισε. Όχι, που να πάρει, δεν ράγισε! Νίκησα! Η αδυναμία σου, δύναμη μου! Σε ξεπέρασα, δεν είμαστε πια το ίδιο, εγώ είμαι πιο δυνατή! Μ’ ακους; Νίκησα! Σε νίκησα, άρα μπορώ να τους νικήσω όλους! Να ξέρεις, όμως, ότι κατά βάθος ήταν ο πιο γλυκός ήχος του τηλεφώνου μου! Η πιο γλυκιά φωνή και με τάραξε τόσο πολύ. Τότε γιατί νίκησα; Να με δεις ήθελες, να σου πω τα νέα μου, ότι με σκεφτόσουν κάθε βράδυ για χρόνια μου είπες, να είμαι καλά ήθελες, να μου πεις πως μ’ αγαπάς πολύ ήθελες…
Κι εγώ σ’ αγαπάω, μ’ ακούς; Δεν σου το είπα! Θα στο έλεγα όμως, σου τ’ ορκίζομαι! Και το άλλο θα στο έλεγα. Για την μικρή ζωούλα που μεγάλωνε μέσα μου! Κι συγνώμη θα σου έλεγα. Μα δεν πρόλαβα. Αλήθεια, όλα θα στα έλεγα και θα τα αναπληρώναμε τα χαμένα μας χρόνια. Μα έχεις φύγει και δεν είπες ούτε λέξη. Έχεις φύγει και δεν είπες ούτε γεια. Καταραμένε εγωισμέ μου, τι κατάλαβες τώρα; Γιατί έπρεπε να σπάσει η πέτρινη καρδιά σου τώρα; Τώρα που δεν μ’ ακούς! Και φταις εσύ! Αν μ’ ακούς, να ξέρεις ότι εσύ φταις! Με εκδικήθηκες, να ξέρεις, γιατί έφυγες και πήρες την πέτρινη καρδιά μου μαζί σου και πλέον δεν έχω άμυνες. Και μ’ άφησες αθωράκιστη να σου φωνάζω σ’ αγαπάω κι εσύ να μην μου απαντάς! Να σου ζητάω συγνώμη και να μην παίρνω απάντηση. Εγώ νόμιζα θα ήσουν εδώ για πάντα! Πώς μπορείς να αγαπάς κάποιον κι αυτός να φεύγει;
Γιατί σ’ αγαπούσα πολύ κι αν μ’ ακούς, συγχώρα με και δώσ’ μου πίσω την πέτρινη μου την καρδιά να μην πονάω. Εγώ απλά σου έμοιαζα, αυτό μόνο! Κι έρχεσαι κάθε βράδυ στα όνειρα μου και μια μου απλώνεις το χέρι και μια μου κρατάς μούτρα! Πότε θα κλείσουμε τους λογαριασμούς μας;
Λένε πως όταν φεύγει μια ζωή, έρχεται μια καινούρια στη θέση της. Τον είδες, δεν γίνεται να μην τον είδες! Κι είναι φτυστός εσύ! Σκληρός, νευρικός ατίθασος, επαναστάτης και ευαίσθητος. Κι όλη την ευαισθησία του την κρύβει στη σκληρότητα του. Ακόμα και μ’ αυτό με τιμωρείς. Του μιλάω για σένα, να ξέρεις, κάθε μέρα και είναι όλο απορίες. Γιατί μαμά έφυγε και δεν τον πρόλαβα; Έφυγε για να έρθεις εσύ, απαντώ! Όχι μωρό μου ακόμα, είναι νωρίς για την ευαίσθητη – σκληρή καρδούλα σου ακόμα η αλήθεια.
Έφυγε, επειδή δεν του είπα πόσο σημαντικός ήταν για μένα. Δεν πρόλαβα να του πω ότι τον αγαπάω κι ότι θα ερχόσουν εσύ για να έχει λόγο να μείνει! Μην αφήσεις την καρδούλα σου να γίνει πέτρα, γιατί όταν σπάσει θα ‘ναι πλέον αργά. Πες του να μην μου μοιάσεις, να μην του μοιάσεις! Γιατί ο εγωισμός σκότωσε την αγάπη μας. Κι εγώ είμαι εγωίστρια. Κι εγώ τον αγαπούσα σαν Θεό. Απλά δεν πρόλαβα να του το πω…
