Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Κάθε μέρα γεννάς κάτι, δημιουργείς ένα απόσταγμα της δικής σου ψυχής. Κάθε μέρα θέτεις κι άλλα όρια. Γιατί τα χθεσινά ίσως τα ξεπέρασες, ίσως τα υπερπήδησες, σε μια στιγμή. Εντάξει χθες ήταν, πάει πέρασε. Σήμερα είναι μια καινούρια μέρα! Φόρεσε μια καινούρια ανατολή. Κι αυτό από μόνο του είναι ένα θαύμα. Το θαύμα της δικής σου ζωής.
Είσαι έτοιμος να δημιουργήσεις, να οριοθετήσεις, να παιδέψεις, να μαζέψεις, να τεντώσεις, να χαρίσεις, να αγγίξεις, να μυρίσεις, να στύψεις. Να στύψεις την στιγμή που σου χαρίζεται και να βγάλεις όσους χυμούς σου προσφέρονται. Γιατί σου προσφέρονται όλα, εκεί είναι. Απλά πρέπει να απλώσεις τα χέρια σου να αγγίξεις με την δική σου αφή, να κοιτάξεις με το δικό σου βλέμμα, να αγκαλιάσεις με την δική σου αύρα. Ό,τι μπορείς να αγκαλιάσεις, ό,τι μπορείς να ημερέψεις, ό,τι μπορείς να απολαύσεις.
Ας γεννήσουμε λοιπόν την στιγμή της ομορφιάς στο μυαλό μας και ας την παραδώσουμε στην ψυχή μας να την υλοποιήσει. Γιατί η ζωή είναι πολύ όμορφη, είναι ένα δώρο και είναι υποχρέωσή μας να την τιμήσουμε, να την υπομένουμε και να την ενισχύσουμε. Να την ενισχύσουμε με αγάπη, με υπομονή, με ελπίδα, με ομορφιά, με ζήλο, με θετική σκέψη και πράξη. Εδώ είναι η ζωή, άπλωσε το χέρι σου και πιάσ’την. Κι ύστερα ρούφηξε την μέχρι την τελευταία γουλιά. Άντε και στην υγειά μας!
