Γράφει η Νεφέλη
Κάποτε με ρώτησες αν οι άνθρωποι αλλάζουν και σου απάντησα χωρίς σκέψη και δισταγμό πως ναι αλλάζουν .
Δεν παραμένουμε πάντα οι ίδιοι. Κάποιες φορές μπαίνουμε μέσα σε μια σχέση χαρούμενοι, με κέφι και γεμάτοι επιθυμία να ζήσουμε και να γευτούμε μέχρι το μεδούλι την νέα αυτή εμπειρία που βρέθηκε μπροστά μας.
Μετά απογοητευόμαστε ή πληγωνόμαστε για διάφορους λόγους και φεύγουμε με το κεφάλι σκυφτό. Η εμπειρία αυτή που αλλιώς την περιμέναμε και αλλιώς μας κατέληξε αφήνει μέσα μας ένα σημάδι, μια χαρακιά, άλλες φορές μικρή κι άλλες μεγάλη.
Κι όσο πιο μεγάλη είναι η χαρακιά, τόσο πιο πολύ αλλάζουμε κι εμείς σαν άνθρωποι.
Η στιγμή που πρέπει να ξυπνήσουμε, να δούμε την αλήθεια κατάματα και να κατεβούμε απο το ροζ συννεφάκι που καθόμασταν επάνω του ωραία και αναπαυτικά είναι δύσκολη.
Πονάει όταν έρχεσαι αντιμέτωπος με αλήθειες που πρέπει αλλά δεν θέλεις να αποδεχτείς. Και τότε αλλάζεις.
Ένα κομμάτι του υπάρχοντος εαυτού σου, μπαίνει στην άκρη, αποτραβιέται για να προβάλει μπρος σου κάτι νέο, κάτι καινούργιο. Άλλες φορές καλύτερο κι άλλες χειρότερο.
Με αυτό το νέο κομμάτι που γεννήθηκε μέσα από δύσκολες στιγμές, πορεύεσαι και πας για τα επόμενα που θα σου φέρει η ζωή.
Καλύτερα ή χειρότερα το μέλλον θα δείξει από τις επιλογές και τις αποφάσεις που εσύ θα πάρεις.
Όμως να θυμάσαι πως στο δικό σου χέρι είναι η πληγή να κλίσει και να μην παραμένει ανοιχτεί. Εσύ αποφασίζεις για το αν θα επιτρέψεις ξανά κάποιον να σε πληγώσει ή να σε γεμίσει με όνειρα και αισιοδοξία.
Μην μένεις στο παρελθόν και κυρίως, πέτα από πάνω σου κάθε τι που σε χαλάει, που σε αλλοιώνει, που σε διαβρώνει και σου στερεί την χαρά να ζήσεις και να απολαύσεις.
Η ζωή είναι μια και μοναδική. Κάθε μέρα που περνά δεν γυρίζει πίσω. Μην την σπαταλάς και μην την αναλώνεις στα γιατί, στα αν, στα όταν και τα τότε… Ήρθαν και έφυγαν. Κράτα αυτά που πρέπει και προχώρα. Όμως φρόντισε να την προσέχεις και κυρίως να της φέρεσαι όπως της αξίζει.
Είπαμε η ζωή είναι μια και είναι πολύτιμη.
