Γράφει ο Τασος Ζαννής
Γιατί με κοιτάς έτσι;
Εγώ δε θυμάμαι να σε σκότωσα ποτέ.
Πάντα μόνη σου έπαιρνες, γέμιζες και γυρνούσες το όπλο πάνω σου,
αφού πρώτα το είχες στρέψει κατά πάνω μου.
Γιατί με κοιτάς έτσι;
Πάντα υπάρχει μία επιλογή.
Η δική σου ήταν να με σκοτώσεις.
Μην κάνεις λες και δεν έχεις ξαναδεί πτώμα από τα δικά σου τα χέρια,
λες και βλέπεις πρώτη φορά νεκρό από τις λέξεις σου.
Σύντροφοι,
συνοδοιπόροι,
συνεπαρμένοι,
συναισθηματικοί,
και πόσα άλλα «συν».
Τα βρίσκαμε όλα θετικά
και μας ξάφνιασε
το αρνητικό αποτέλεσμα.
