Με θυμάσαι;

Γράφει η Μαρία Κυπραίου

Με θυμάσαι;
Κάποτε μεθούσαμε παρέα. Κάναμε ζαβολιές και γελάγαμε.
Με θυμάσαι;
Είμαι ο άνθρωπος που σε αγάπησε πιο πολύ από τη ζωή του.
Με θυμάσαι;
Είμαι η πληγή σου, μου χες πει κάποτε.
Με θυμάσαι;
Είμαι το χαμόγελο που σου ζωγράφιζε τα χείλη, η αγάπη στα μάτια σου.
Με θυμάσαι;
Είμαι η ανάσα που έβγαινε ξέπνοη και τα βογγητά από τα βράδια μας.
Με θυμάσαι;
Είμαι όσα λάτρεψες και είσαι όσα έζησα.
Με θυμάσαι;
Κάποτε κατέστρεψα τον κόσμο μου για σένα.
Με θυμάσαι;
Τόσα ζήσαμε και τόσα αφήσαμε.
Με θυμάσαι;
Ή κάπου στη διαδρομή σου με ξέγραψες σαν να μην υπήρξα ποτέ; 

Total
0
Shares
Share 0
Tweet 0
Pin it 0
Σχετικά Άρθρα

Όταν κατάλαβα πως μεγαλώνω και η ροζ φούσκα μου σπάει απογοητεύτηκα. Τότε η γραφή έγινε συνοδοιπόρος μου, γιατί κανείς δεν ήταν εκεί όπως πίστευα. Ονειροπόλα, ερωτευμένη, απούσα για τους παλιούς, παλαβή για τους εδώ. Αντιπροσωπεύω όλους εκείνους που δεν ξέρουν τι θέλουν από τη ζωή τους και δεν τους νοιάζει που θα είναι αύριο, αρκεί να είναι ευτυχισμένοι. Αγαπώ βαθιά αυτούς που μένουν και επιμένουν όταν χάνω τον ίδιο μου τον εαυτό. Σιχαίνομαι τους ψεύτες και λατρεύω τις ταξιδιάρες ψυχές. Βιβλία, μουσική, ταξίδια, φωτογραφίες, καφές και στιγμές. Εδώ καταθέτω την ψυχή μου και αδειάζω τους πόνους, για να ανασάνω και να ξαναρχίσω πάλι από την αρχή.

ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΟΥ ΑΡΕΣΟΥΝ