Γράφει ο Αλέξανδρος Χωριανούδης
Δεν ξέρω αν φταίει ο τρόπος που σε κοίταζα. Αν φταίνε οι λέξεις που σου είπα όταν ακόμα πίστευα ότι ήσουν τα πάντα για μένα. Ίσως να φταίει ο εαυτός μου, που δεν ήξερε να βάζει όρια, που σε άφησε να νομίζεις πως ο κόσμος μου περιστρεφόταν αποκλειστικά γύρω σου.
Κάθε φορά που σε άφηνα να έχεις το πάνω χέρι, κάθε φορά που σου έδινα παραπάνω από όσο άξιζες, σε έκανα να πιστεύεις πως δεν μπορούσα χωρίς εσένα. Ότι ήσουν η ανάσα μου, η δύναμή μου, το «γιατί» πίσω από κάθε μου απόφαση. Και ίσως τότε να ήσουν. Ίσως, σε εκείνες τις στιγμές, να ήμουν ειλικρινής.
Αλλά ξέρεις κάτι; Μετανιώνω. Μετανιώνω που σου έδωσα τόσο χώρο να πιστέψεις ότι ήσουν το παν μου. Ότι εγώ δεν ήμουν τίποτα χωρίς εσένα. Γιατί δεν ήσουν ποτέ τόσο μεγάλη όσο ήθελες να νομίζεις.
Σε άφησα να δεις τις αδυναμίες μου, κι εσύ τις χρησιμοποίησες για να φτιάξεις τη δική σου δύναμη. Σε άφησα να πιστέψεις ότι ήμουν μικρός χωρίς εσένα. Αλλά τώρα ξέρω. Δεν ήμουν εγώ μικρός. Εσύ ήσουν μικρή για το μέγεθος της αγάπης μου.
Ναι, μετανιώνω. Όχι γιατί σε αγάπησα, αλλά γιατί σου έδωσα τη δυνατότητα να πιστέψεις ότι μπορούσες να με ελέγξεις. Μετανιώνω που δεν σου έδειξα πως, ναι, σε ήθελα, αλλά μπορούσα να ζήσω και χωρίς εσένα.
Τώρα που το σκέφτομαι, ίσως να έπρεπε να το είχες καταλάβει νωρίτερα. Ίσως να έπρεπε να είχα σηκώσει το κεφάλι λίγο πιο ψηλά. Αλλά δεν πειράζει. Τώρα ξέρω. Δεν με έκανες εσύ. Εγώ σε έκανα αυτό που ήσουν για μένα. Και τώρα, που δεν είσαι πια εδώ, βλέπω καθαρά πως εγώ ήμουν ο δυνατός. Εσύ ήσουν εκείνη που φοβόταν να είναι χωρίς εμένα.
