Γράφει η Μόνια Μακρή
Πέρασε ο καιρός που επέμενα να σκλαβώνω το χθες στα δίχτυα του σήμερα μη μπορώντας να κάνω βήμα παραπέρα.
Τα σκόρπισα όλα στους πέντε ανέμους και τα χνάρια τους χάθηκαν μες στο απέραντο μπλε του ουρανού..
Ότι άφησα πίσω μου.. μπορεί να σακάτεψε τα φτερά μου, μα δε με απέτρεψε ποτέ από το να πετώ.
Έστω στα χαμηλά στην αρχή.. μέχρι να γλείψει ο χρόνος τις πληγές μου.
Γιατί , πώς να το κάνουμε.. Κουράστηκα να δέχομαι το ψέμα για αλήθεια και το λάθος για σωστό..
Αποφάσισα μόνη μου λοιπόν, να εκθρονιστώ από το ροζ συννεφάκι μου. Όχι για πολύ. Για λίγο.. μέχρι να έρθεις “εσύ” που θα δεις μέσα μου το φως και θα χαϊδέψεις την καρδιά μου τόσο τρυφερά και γλυκά, που κάθε κύτταρό μου θα αναστηθεί. “Εσύ” που δε θα δικάσεις τις σιωπές μου, μα θα τις κάνεις λέξεις και θα ανθίσεις κάθε τί που πότισαν με δηλητήριο.
Όμως άκουσέ με καλά..
Δεν ψάχνω πρίγκιπες πάνω σε άσπρα άλογα, μήτε παραμυθάδες.
Όχι χρυσέ μου. Μεγάλωσα πια και έπαψα να τρώω τα παραμύθια σας.
Έλα κοντά μου και κέρδισέ με την αλήθεια σου. Αγάπησέ με. Αγάπησέ με ολόκληρη, ακόμη και για το παρελθόν μου.
Μα μη βιαστείς να αφήσεις τα χνάρια σου στην ψυχή μου.
Φοβάμαι.. μ’ ακούς; Φοβάμαι πολύ.
Κράτα σφιχτά το χέρι μου και κάνε τους φόβους μου προσμονή.
Τις σκέψεις μου γλυκιά φυλακή. Τις λέξεις μου αγάπη και όνειρα.
Γιατί.. δεν έπαψα ποτέ να ονειρεύομαι. Ακόμη και όταν τα πάντα γύρω μου γινόντουσαν, σκόνη και θρύψαλα!
