Γράφει η Πράξια Αρέστη
Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι πιο δύσκολες από ποτέ. Ο κόσμος για να τον ζεις είναι πιο δύσκολος από ποτέ. Ο έρωτας δεν έρχεται εύκολα. Τον βλέπεις από μακριά να μοιάζει με ένα όμορφο τριαντάφυλλο και μόλις τον αγγίξεις σε γεμίζει αγκάθια.
Ήμουν χαρούμενη που σε βρήκα. Ήσουν τόσο τέλεια σπασμένος που ήσουν στα μάτια μου υπέροχος. Ήθελα να σε πάρω αγκαλιά και να σου απαλύνω τον πόνο. Ήθελα να ξεχάσεις για λίγο μαζί μου τον κόσμο. Ήθελα μαζί μου να ενώσεις τα κομμάτια σου.
Γιατί τι νόημα έχει να θέλεις κάποιον, αν τον θέλεις τέλειο; Τι νόημα έχει να τον αγαπήσεις αν δεν υπάρχει τίποτα που να μπορείς να του δώσεις. Αν δεν μπορείς να τον κάνεις ευτυχισμένο.
Με σκοτώνει που θέλεις να φύγεις. Που θέλεις πάλι να τρέξεις μακριά μου. Είπες αυτές τις φτηνές δικαιολογίες ότι θες να βρεις τον εαυτό σου και ότι δεν είσαι για πολλά και άφησες την πόρτα μισάνοιχτη κι έμενα να μην ξέρω αν πρέπει να τρέξω πίσω σου ή να σ’ αφήσω να φύγεις.
Θυμάσαι που γελούσαμε μαζί; Θυμάσαι πώς το παζλ της ζωής γινόταν πιο απλό με ένα τσιγάρο και μια μπίρα που μοιραζόμασταν; Αυτά ήταν παραπάνω κι από αρκετά. Εσύ, μια μπίρα, ένα τσιγάρο. Δε θα τα αλλάζα με τίποτα στον κόσμο.
Μείνε να ενώσουμε μαζί τα σπασμένα κομμάτια μας. Ακόμα κι αν είσαι χίλια μικρά κομμάτια, με υπομονή θα κάτσω να τα ενώσω ένα ένα. Μείνε για να σε γεμίσω αίσθημα, να νιώσεις ξανά ζωντανός.
Μείνε μέχρι να γεμίσω από σένα. Μέχρι να σε χορτάσω. Κι ύστερα φύγε όποτε θες. Ξέρεις ότι δεν είμαστε για πάντα. Ξέρεις ότι δεν είμαστε για happy endings. Ξέρεις ότι θα είμαστε εδώ μόνο μέχρι όλα τα κομμάτια μας να έχουν ενωθεί.
Mην φύγεις. Έχω ακόμη τόσα να σου δώσω. Τόσα να σου πω. Θα μου λείψεις. Μη με φοβάσαι. Είναι στη φύση μου να νιώθω τα πάντα βαθιά, αλλιώς δεν με συγκινούν. Μη φοβάσαι τον εαυτό σου μαζί μου.
Είναι η αλήθεια που βγαίνει από μέσα μας αυτή που μας τρομάζει. Όμως, δεν υπάρχει άλλος δρόμος για τη λύτρωση κι αυτό το δρόμο, μείνε να τον περπατήσουμε παρέα.
