Γράφει η Φύλλις Γκούστη
Επέλεγε ανθρώπους που το χαμόγελό σου, βγαίνει αυθόρμητα δίπλα τους,
ανθρώπους, που νιώθεις την ηρεμία μέσα σου παντού, τους ώμους σου κατεβασμένους.
Ανθρώπους, που όταν σε ακούν να μιλάς, έχουν όλη την προσοχή τους σε σένα, όχι επειδή πρέπει, μα επειδή είσαι σημαντικός για εκείνους να σε ακούσουν.
Ανθρώπους που όταν πας κοντά, ανοίγουν αυτόματα τα χέρια να σε κρατήσουν αγκαλιά και που αυτή η αγκαλιά, δεν είναι τυπική, δεν είναι ψεύτικη, μα νιώθεις αγάπη και ασφάλεια εκεί μέσα, δεν θέλεις να τελειώσει.
Πόσες φορές άκουσες το “σ’αγαπώ” που περίμενες, αλλά…δεν το ένιωσες παράλληλα μέσα σου; έμεινε ένα κενό γύρω του;
σαν να μην ειπώθηκε ποτέ..;
Αναρωτήθηκες;
Τα αληθινά σ’αγαπώ, λέγονται με τα μάτια,
τα χέρια, τις αισθήσεις και ακολουθούνται από πράξεις.
Δεν σε κάνουν να αμφιβάλλεις ποτέ.
Σε γεμίζουν ολόκληρο, για ώρες, για μέρες.
Δεν σε κάνουν να έχεις δεύτερες σκέψεις ποτέ.
Νιώθεις ότι έχεις έναν άνθρωπο, να παλεύει με σένα, μαζί με σένα την ζωή.
Παράλληλα. Αξία ανεκτίμητη.
Δεν εμπεριέχουν διπλά μηνύματα τύπου “σ’αγαπώ αλλά…”
δεν υπάρχουν αλλά όταν αγαπάς ξεκάθαρα με όλη σου την ψυχή, έναν άνθρωπο.
Και φυσικά, όταν τον δέχεσαι στην ολότητά του.
Όταν βλέποντάς τον και μόνο..
σου φτιάχνει την μέρα..
Κι αυτά, γιατί παραμπερδέψαμε την έννοια της αγάπης, με την έννοια της ανάγκης ..
Ας βλέπουμε πια καθαρά κι ας επιλέγουμε ακόμα πιο ξεκάθαρα.
Μην συμβιβάζεσαι με τίποτα λιγότερο, από εκείνο που αξίζει να συμπορεύεται δίπλα σου, βήμα το βήμα, μέρα την μέρα μες την ζωή.
Σε όλα, δίπλα σου, μαζί.
