Γράφει η Έφη Νερούτσου.
Πόσες φορές έχουμε ερωτευτεί;
Μιλάω για εκείνες τις φορές που περιμέναμε πάνω από το κινητό, το φορτίζαμε όλη μέρα, όταν τον βλέπαμε η καρδιά μας χτύπαγε δυνατά.
Μιλάω για εκείνες τις φορές που ετοιμαζόμασταν τέσσερις ώρες πριν για να είμαστε τέλειες. Είναι ωραίος ο έρωτας ή μάλλον να το θέσω αλλιώς.
Είναι ωραίος ο αμοιβαίος έρωτας. Τον έχουμε ζήσει και θα τον ξαναζήσουμε !
Αυτό όμως που βλέπω γύρω μου και δεν μου αρέσει είναι πως οι γυναίκες άθελα τους υποβιβάζουν τον εαυτό τους. Μένουν σε σχέσεις τελειωμένες, σε σχέσεις που δεν αξίζουν, σε σχέσεις που δεν έχουν να προσφέρουν τίποτα άλλο. Να φεύγεις από εκεί που δεν σε θέλουν, να φέυγεις από εκεί που σε κρατούν από το μισό δάχτυλο και να πηγαίνεις σε αυτούς που σε αγκαλιάζουν ολόκληρη.
Έχω φάει πολλές φορές τα μούτρα μου σε ανθρώπους που δεν άξιζαν ή σε καταστάσεις που τις μεγάλωσα στο μυαλό μου.
Τώρα σκέφτομαι “καλά έκανα. Το έζησα και αυτό, πάμε παρακάτω”.
Να τα ζείτε όλα, άλλωστε και το κλάμα μέσα στην ζωή είναι.
Μαζευτείτε με τις φίλες σας, ανοίξτε ένα μπουκαλί κρασί και βάλτε το “επιτέλους” της Θεοδωρίδου και ξεσπάστε, μεταξύ μας θα σας πω ένα μυστικό : όλες τα έχουμε κάνει.
Προσοχή όμως: Την αξιοπρέπεια σας μην την χαραμίσετε για κανέναν.
Να φεύγετε πάντα κυρίες και με το κεφάλι ψηλά. Όσο περνούν τα χρόνια στεναχωριέμαι για λιγότερα πράγματα, ωστόσο η αγάπη που έχω στον εαυτό μου είναι μεγάλη. Αγαπήστε το εγώ σας και να θυμάστε ε! Το κεφάλι ψηλά!
LoveLetters
