Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Στάσου λίγο και μην πεις πολλά.
Δεν χρειάζονται παραπάνω λέξεις, οι σιωπές μας λείπουν.
Ξέρεις, εκείνες οι σιωπές που χαϊδεύουν τρυφερά και γίνονται καταφύγιο για τους ερωτευμένους.
Εκείνες οι σιωπές που κουβαλάνε βλέμματα ήρεμα, ασφαλή, ερωτευμένα.
Χωρίς υποσχέσεις φτιαγμένες με λέξεις. Χωρίς λέξεις φτιαγμένες με μυαλό. Χωρίς μυαλό υποταγμένο σε “πρέπει”.
Αυτές οι σιωπές μου έχουν λείψει.
Βλέπεις γεμίσαμε λέξεις. Να μου πεις και να σου πω. Να μου υποσχεθείς και να σου υποσχεθώ. Να μου ορκιστείς και να σου ορκιστώ.
Και πέντε λεπτά μετά να έχουν ξεχαστεί όλα.
Λέξεις χρησιμοποιημένες ξανά και ξανά, τόσο που δεν θυμάσαι σε ποιον τις λες, σε ποιον τις απευθύνεις. Λέξεις δημοσίας χρήσεως και ευρείας κατανάλωσης.
Λέξεις που σκορπίζονται μόλις απλώσει η σιωπή την αλήθεια της.
Λέξεις που παραγράφονται λόγω υπερκατανάλωσης.
Κι εγώ, θα επιμένω σ’εκείνη τη σιωπή που θα στα έχει πει όλα.
Λόγω πάθους, λόγω λάθους, λόγω έρωτα, λόγω χάους..
