Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Όντας νέοι νομίζουμε πως θα μπορέσουμε στη ζωή μας να επικοινωνήσουμε με πολλούς ανθρώπους και δεν εννοώ λεκτικά. Νομίζουμε πως επειδή έχει τόσα εκατομμύρια αυτός ο πλανήτης, θα μπορέσουμε βρε αδερφέ να βρούμε αρκετούς και να τα λέμε. Κούνια που μας κούναγε. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιεί κανείς πως συμβαίνει ακριβώς το αντίθετο.
Λιγοστοί οι άνθρωποι με τους οποίους θα κουμπώσεις, πολλοί λίγοι. Μετρημένοι στα δάχτυλα του ενός χεριού. Οι συνδέσεις ανθρώπων δεν είναι εύκολη υπόθεση και δεν θα γίνει και ποτέ. Εδώ κάποιες φορές δεν αντέχουμε το πετσί μας και περιμένουμε να βρούμε ανθρώπους να μας αντέξουν αυτοί; Και όμως. Είναι κάποιοι εκεί έξω που ταιριάζουν με το δικό σου το πετσί, με την δική σου την αύρα. Μιλάτε με τα μάτια και μόνο. Τους καταλαβαίνεις λίγα λεπτά αφότου τους γνωρίσεις. Δεν χρειάζονται ούτε πολλά λόγια ούτε πολλές φανφάρες. Κούμπωσαν οι ψυχές και οι ενέργειες. Πόσο σπάνιο είναι, πόσο δυσεύρετο. Και όμως υπάρχει.
Δεν κουράζεστε να τα λέτε, μπορεί να χάνεστε και όταν ξαναβρεθείτε είναι λες και δεν χαθήκατε ποτέ. Νιώθετε άνετα να λέτε του κόσμου τις βλακείες και ξέρετε πως δεν θα παρεξηγηθείτε, πως στον δικό σας τον μικρόκοσμο όλα μπορούν να ειπωθούν και ας μην καταλαβαίνουν χριστό οι υπόλοιποι.
Τέτοιες συνδέσεις ανθρώπων να αναζητάτε, γιατί υπάρχουν. Μπορεί να είναι ένας, τρείς ή πέντε. Μπορεί να είναι μεγαλύτεροι από εσάς ή μικρότεροι, η ηλικία δεν έχει σημασία όταν οι ψυχές και οι ενέργειες συγχρονιστούν.
