Γράφει η Λία Ευαγγελίδου
Ακόμα με σκέφτεσαι, ακόμα με ενοχλείς, ακόμα περιμένεις να γυρίσω…
Προχώρα..
Κλαίνε όσοι ακόμα ελπίζουν κι εμένα τα δικά μου δάκρυα στερεψαν πια.
Τα λόγια βαριά σαν αλυσίδες που μου δένουν τα πόδια. Αλυσίδες που το μήκος τους είναι τόσο όσο πρέπει, για να μην γυρίσω πίσω. Κάθε βήμα προς εσένα τεντώνει την αλυσίδα, ματώνοντας τα πόδια μου στην προσπάθεια που κάνω να ξεχάσω και να επιστρέψω. Σαν ένα σημάδι κι αυτό, δοσμένο από ψηλά ότι πρέπει να φύγω.
Μόλις γυρίσω την πλάτη σε σένα, ξάφνου οι αλυσίδες ξεδιπλώνονται και όσο ξεμακραίνω, μου αφήνουν χώρο.
Άλλο ένα σημάδι να βαδίζω μπροστά.
Κάνε τον απολογισμό σου τώρα!
Μου έδειξες τον δρόμο να απομακρυνθώ. Μου έδειξες πόση κακία μπορεί να κρύβει ένα αγγελικά πλασμένο πρόσωπο.
Κάνε τώρα τον απολογισμό της ζωής σου. Πόσοι αληθινοί άνθρωποι έμειναν δίπλα σου τελικά ; Πόσοι θέλουν το καλό σου;
Παρακολούθα τη ζωή σου στο πριν και στο τώρα. Τι σου έχει μείνει;
Αναγνωρίζεις τα λάθη σου; Σηκώνεις το φορτίο που σου αναλογεί; Αντέχεις να το κάνεις;
Επειδή η αυτοκριτική θέλει κάκαλα και λίγοι άνθρωποι τα έχουν,την ώρα εκείνη νοερά θα είμαι δίπλα σου.
Εγώ θα σε ξελαφρώσω ακόμα μια φορά από κάτι!!!
Όταν θα έρθει η στιγμή μέσα στον απολογισμό της ζωής σου και σκεφτείς εμένα, σταμάτα!
Μη ρίξεις καμία ευθύνη σε σένα.
Θα πάρω εγώ το βάρος στους δικούς μου ώμους, όπως το έκανα πάντα. Ακόμα και για πράγματα, που άλλοι σου φόρτωναν.
Όταν θα λες το όνομά μου, ξέρω πως θα είμαι βάρος στη συνείδηση σου. Η μελαγχολία θα φαίνεται στα μάτια σου, οι αναμνήσεις θα κατακλύζουν το μυαλό σου και θα βρίζεις τον εαυτό σου που φέρθηκες άτιμα.
Όταν η σιωπή σου θα ακούγεται πιο δυνατά από τη φωνή σου, όταν τα λάθη σου θα κάνουν πάρτυ μπροστά στα μάτια σου και το άδικο που μου φόρτωσες θα σου ρίχνει απανωτά χαστούκια, όταν θα νιώσεις ότι έχασες τον μοναδικό άνθρωπο που σε νοιαζόταν πραγματικά, τότε θα έχει φτάσει και η κατάλληλη ώρα…
Εκείνη την ώρα λοιπόν, ρίξε το φταίξιμο σε μένα, που δεν έφυγα νωρίτερα!
