Γράφει ο Σπύρος Σταθάτος
Συμβαίνει πολλές φορές, ειδικά στα καλά παιδιά που έχουν την τάση να είναι πάντα καλόβολα και πότε παράξενα. Είναι εκείνοι που ‘’πρέπει’’ να δικαιολογούν τους άλλους για τις άσχημες στιγμές τους. «Έλα μωρέ κατάλαβε με, είμαι πιεσμένος, έχω τρέξιμο, περνάω χάλια, μην παρεξηγείς την συμπεριφορά μου». «Αφού είσαι εντάξει άνθρωπος δεν πρέπει να κολλάς σε κάποιες κακές στιγμές, συμβαίνουν». Κάτι σας θυμίζουν όλα αυτά; Μήπως έχετε την τάση να καταλαβαίνετε περισσότερο από όσο πρέπει τους άλλους;
Αντίστοιχα, οι ίδιοι καταλαβαίνουν εσάς; Το γεγονός να είστε και εσείς πιεσμένοι, τρελαμένοι, φορτωμένοι υπάρχει στο μυαλό τους ή εσείς πρέπει να είστε πάντα διαθέσιμοι και πρόθυμοι; Η αλήθεια είναι ότι δεν «επιτρέπεται» σε εσάς να φερθείτε ανάλογα, γιατί θα πουν: «έλα ρε συ, δεν το περίμενα αυτό από σένα!», «εσύ είχες κατανόηση, τι συμπεριφορά είναι αυτή; Θα έπρεπε να με καταλαβαίνεις».
Το έχουμε ξαναπεί. Σε κανέναν δεν αρέσει να του φέρεσαι όπως του πρέπει, να του αποδίδεις δηλαδή τα ίσα. Τότε είναι που σε βαφτίζουν εγωιστή, εκδικητικό, κομπλεξικό, κακό και άλλα σχετικά. Εσύ πρέπει πάντα να δικαιολογείς τους άλλους, να έρχεσαι στην θέση τους και να τους καταλαβαίνεις.
Επειδή όμως με το να δικαιολογείς τους πάντες, τους κάνεις γαϊδούρια, όλα έχουν ένα όριο. Είναι η λεπτή γραμμή που λες: «δεν αντέχω άλλο συμπεριφορές που δεν μου αξίζουν και σταματώ να δικαιολογώ τους άλλους». «Τους δίνω να καταλάβουν ότι οι πράξεις τους έχουν και επιπτώσεις».
Έρχεται η στιγμή που παύεις να φέρεσαι με ευγένεια και φέρεσαι όπως σου φέρονται, όχι για να εκδικηθείς, αλλά επειδή σαν άνθρωπος έχεις βαρεθεί να δικαιολογείς, ξενερώνεις και δεν έχει όρεξη να προσπαθήσεις να διορθώσεις κάτι που απλά δεν διορθώνεται. Όταν σαν άνθρωπος είσαι σωστός θέλεις να σου φέρονται σωστά. Στην αδιαφορία απαντάς με αδιαφορία. Τόσο απλά.
Όσοι αξίζουν να είναι μαζί σου, θα είναι. Οι υπόλοιποι ας βρουν άλλους με αντίστοιχη συμπεριφορά να κάνουν χωριό. Σε αυτή τη ζωή τελικά ό,τι δίνεις παίρνεις και όποιους αξίζεις έχεις.
