Γράφει η Ιωάννα Ντρε
Όταν σε γνώρισα δεν περίμενα ότι θα τρυπώσεις στην καρδιά μου για τα καλά. Μου άρεσες αλλά ως εκεί. Ποιος να το περίμενε πως με τον καιρό τα δεδομένα μέσα μου θα άλλαζαν τόσο πολύ.
Μου ξύπνησες αισθήματα με το ενδιαφέρον που μου έδειξες, αλλά που δεν ήσουν σε θέση να ανταποκριθείς περισσότερο. Τότε δεν μπορούσα να καταλάβω όμως στην πορεία κατάλαβα. Ήθελες να βρεις κάποια στην ηλικία σου να παντρευτείς. Εγώ δεκαεφτά χρονών εσύ τριανταπέντε. Τι μέλλον θα μπορούσαμε να έχουμε εμείς οι δύο.
Κι όμως αν με περίμενες λιγάκι ίσως να μπορούσαμε!
Αυτό που με στενοχωρεί είναι που δε δοκιμάσαμε.
Να σε μάθω, να με μάθεις, να δούμε πως θα ήταν αυτό το μαζί. Το δικό μας μαζί.
Εσένα δε σε στενοχωρεί που δεν υπήρξε κάποια ιστορία μεταξύ μας;
Ίσως όμως δε με ήθελες τόσο και δεν ήμουν αυτό που έψαχνες για να κινηθείς περαιτέρω. Δεκτό…
Αλλά εγώ είμαι ακόμα εδώ! Όπως βλέπεις είμαι εδώ να σε σκέφτομαι τις ώρες που δε μπορεί κανένας άλλος, να γεμίζω τα κενά σου τις στιγμές της μοναξιάς σου, να σε αγαπώ όπως είσαι και γι αυτό που είσαι.
Κι ενώ όλα με διώχνουν από κοντά σου εγώ να παραμένω σιωπηλή σε μια γωνιά της ζωής σου να περιμένω..
Μια κίνηση, μια σου λέξη, ένα σου χαμόγελο!
«Σ’ αγαπώ και θα σε αγαπώ για πάντα.» Θέλω να σου φωνάξω όμως δε βγαίνει μιλιά. Θέλω να ουρλιάξω μα η φωνή μου σκορπίζεται.
Μεγάλωσα πια. Δεν είμαι εκείνο το κορίτσι που ίσως νόμιζες ότι λέει και κάνει επιπολαιότητες. Βρίσκομαι ακόμα εδώ χωρίς να έχει χαθεί ίχνος από όσα νιώθω για σένα και ποτέ δε θα κουραστώ να σε νοιάζομαι, να σε αναζητώ, να ελπίζω…
Μόνο εσύ μπορείς να με σταματήσεις στο να πάψω να ελπίζω για κάτι, στο να περιμένω τη στιγμή που θα μπορώ να σε αγκαλιάσω. Ακόμα όμως κι αν μου σκοτώσεις και την τελευταία μου ελπίδα δε θα μπορέσεις να μου διώξεις την αγάπη που σου έχω.
Αυτή θα επιζήσει θέλουμε δε θέλουμε…
