Γράφει η Πράξια Αρέστη
Ζεστό τσάι, ένα στίχος του Σεφέρη που έκανε την καρδιά μου να φτερουγίσει κολλημένος στην οθόνη και το βλέμμα μου στραμμένο προς τον ουρανό που έμεινε μόνος και δακρυσμένος για τους εκατοντάδες νεκρούς που μετρήσαμε και σήμερα.
Ἔγινε λίμνη ἡ μοναξιὰ ἔγινε λίμνη
ἡ στέρηση ἀνέγγιχτη κι ἀχάραχτη.
16 Μαρτ. ῾39, Γ. Σεφέρης
Είναι εγωιστικό που μέσα μου σ’ αυτό το χαμό, το μόνο που σκέφτομαι είναι το επόμενό μας συναπάντημα; Που κάθε πρωί ξυπνάω ιδρωμένη από τα έντονα όνειρα, στα οποία πάντα πρωταγωνιστείς και σε ψάχνει το σώμα μου διψασμένο και αφυδατωμένο;
Καραντίνα είναι να ζεις μακριά απ’ ό,τι αγαπάς. Το λέω και το δηλώνω. Οι υπόλοιποι δεν πρέπει να έχετε κανένα απολύτως παράπονο.
Μαζί σου ποτέ δε θα ήταν καραντίνα. Θα ήταν μια μεγάλη ευκαιρία να σ’ έχω επιτέλους όλο δικό μου, χωρίς έννοιες, χωρίς να σε βλέπω να φεύγεις. Θα ήταν επιτέλους μια ευκαιρία να μάθουμε ο ένας τον άλλο μέσα κι έξω. Να μιλάμε με τις ώρες, να χανόμαστε στις μουσικές, να κοιμόμαστε μέχρι αργά την επόμενη μέρα, να βλέπουμε ταινίες και να μαγειρεύουμε. Μαζί σου εγώ θα ένιωθα ελεύθερη κι ας μην έβγαινα για μήνες έξω από την πόρτα του σπιτιού μου.
Κι, όμως, τώρα που δεν μπορώ να σ’ έχω, νιώθω ότι δε σε είχα αγαπήσει αρκετά. Νιώθω ότι δε σου είχα δώσει αρκετά όταν ο κόσμος κυλούσε ομαλά. Νιώθω ότι και οι δύο κάπου χανόμασταν μέσα σε άβολες σκέψεις. Μέσα στον εγωισμό και τις ανασφάλειές μας. Αυτές δε μας άφηναν ποτέ ν’ αγαπήθουμε. Νιώθω ότι έπρεπε να είχα αγαπήσει τον κακό σου εαυτό λίγο παραπάνω. Και να τον αντέχω. Νιώθω ότι σου είπα πράγματα που δεν έπρεπε να τα είχα πει ποτέ. Δεν ήξερα να σ’ εκτιμήσω. Δεν ήξερα να σε κρατήσω. Δεν ήξερα να σ’ αγαπήσω κι ας ένιωθα ότι έδινα τα πάντα.
Τώρα μου λείπεις πιο πολύ από ποτέ. Τώρα θέλω να σ’ έχω κι ας μ’ αγαπάς με το δικό σου τρόπο. Οι αντοχές μου μεγάλωσαν. Η καρδιά μου άνοιξε και είναι έτοιμη να σ’ αγαπήσει απ’ την αρχή. Ποτέ δεν κουράζομαι να το παίρνω απ’ την αρχή μαζί σου. Πάντα τα εμπόδια έκαναν την αγάπη μου δυνατή. Εκεί που πάντα νόμιζα ότι δεν υπάρχει παραπάνω, πάντα ο χρόνος με διαψεύδει.
Σ’ αγαπάω τώρα πιο πολύ. Όπως είσαι, γι’ αυτό που είσαι. Αγαπάω και το γιν και το γιανγκ σου. Κι ας έχω να σε δω για μέρες, κι ας μας χωρίζει μια πανδημία κι ας μας χωρίζουν εκατό άνθρωποι. Πάντα θα βρίσκω τον τρόπο να σε συναντώ και να σ’ αγαπώ ξανά απ’ την αρχή. Να ξεδιψάω και να γεμίζω μ’ έρωτα. Να ταΐζω τον ρομαντισμό μου για να γίνομαι δυνατή και να σου δίνω δυνάμεις να συνεχίζεις.
Κάθομαι σπίτι, χάνομαι σε στίχους και λέξεις που γράφω γιατί είναι ο καλύτερος τρόπος που ξέρω για να σκοτώνω τις ώρες μακριά σου, και περιμένω. Περιμένω αυτό το χάος να τελειώσει για να σε βάλω ξανά στην αγκαλιά μου, για να σπάσω την καραντίνα της απουσίας σου, για να σ’ αγαπήσω ξανά απ’ την αρχή.
