Γράφει η Βάγια Αγγελακοπούλου
Προετοιμάζεσαι γι’ αυτό το ταξίδι καιρό. Τα έχεις όλα στην εντέλεια. Έχεις μάθει τα πάντα για τον προορισμό και αδημονείς να το γνωρίσεις από κοντά. Το προηγούμενο βράδυ κοιμάσαι ελάχιστα. Σε έχει κατακλύσει η αγωνία για το επερχόμενο ταξίδι σου.
Μπαίνεις στο λεωφορείο, λόγου χάρη, και ψάχνεις μηχανικά να βρεις τη θέση σου, και να καθίσεις αναπαυτικά. Σχεδόν «χύνεσαι» στο κάθισμα. Εύχεσαι να είναι η θέση δίπλα στο παράθυρο, ώστε να ατενίσεις τις ονειρικές εικόνες, οι οποίες πλημμυρίζουν τα μάτια σου. Φαίνεται κάτι τόσο απλό, αλλά το περιμένεις με τέτοια ανυπομονησία.
Ένα ταξίδι, θα μπορούσε να μοιάζει με το ταξίδι της ζωής. Άλλες φορές είναι κουραστικό και σου απορροφάει όλη την ενέργεια. Άλλες το απολαμβάνεις και θέλεις να είναι ατέρμονο. Να μην φτάσεις στον προορισμό σου. Κάποιες φορές έχεις όλη την διάθεση να γνωρίσεις καινούργια άτομα. Άτομα που δεν θα ξαναδείς, αλλά εκείνες τις ώρες του ταξιδιού, οι ίδιοι και οι ιστορίες τους, σου αποσπούν την προσοχή και σου κινούν το ενδιαφέρον.
Κάποιες φορές εύχεσαι η θέση δίπλα σου να είναι κενή. Ξαφνικά η συντροφιά του εαυτού σου, σου φαίνεται η καλύτερη παρέα. Και ίσως όντως να είναι αυτό που χρειαζόσουν εκείνη τη δεδομένη στιγμή. Να γνωρίσεις καλύτερα τον εαυτό σου, να επιδοθείς σε ένα εσωτερικό διάλογο, και γιατί όχι να γνωριστείτε από την αρχή.
Και καθώς το μέσο, στο οποίο είσαι επιβάτης διασχίζει τους δρόμους, προσπερνώντας τα πιο όμορφα τοπία, που μοιάζουν με τους πιο περίτεχνους πίνακες, εσύ βυθίζεσαι ολοένα και περισσότερο στις σκέψεις σου. Τόσες πτυχές της ζωής σου περνάνε μπροστά από τα μάτια σου, σε λίγες μόνο ώρες.
Αναμνήσεις, όνειρα, απολογισμοί, αποφάσεις, επιλογές… Ξαφνικά, όλα βρήκαν τόπο στο μυαλό σου, και ξεχύνονται άτσαλα. Και εσύ απλά, φορώντας τα ακουστικά σου, ακούγοντας την αγαπημένη σου μουσική, χάνεσαι. Κλείνεσαι στον εαυτό σου, και μεταφέρεσαι σε ένα παράλληλο σύμπαν.
Αποδεσμεύεσαι από την πραγματικότητα, και δημιουργείς ένα δικό σου σκηνικό και το ζωγραφίζεις όπως σου αρέσει. Αποστασιοποιείσαι από του ανθρώπους, από οτιδήποτε επίγειο.
Το ταυτόχρονο ταξίδι των σκέψεων είναι γεγονός. Ένα μοναχικό ταξίδι, όσο απλό και να είναι στη πραγματικότητα, μπορεί να παίξει καθοριστικό ρόλο. Μακριά από όλους και όλα, λαμβάνεις τι δικές σου αποφάσεις. Ανακαλύπτεις τα μεγαλύτερά σου όνειρα. Είσαι μόνο εσύ, και η διαδρομή. Πλέον είναι ξεκάθαρο.. Ξέρεις σε ποιον θέλεις να επιστρέψεις, ποιος σου λείπει και ποιος όχι. Αντιλαμβάνεσαι τι σου λείπει, τι χρειάζεσαι.
Παράλληλα, έχεις αποφασίσει ποιο θα είναι το επόμενο βήμα στα επαγγελματικά σου. Ποια θα είναι η λύση στα προβλήματα σου. Ποιους θέλεις στη ζωή σου και ποιους όχι. Νιώθεις ελεύθερος και δεν σε πατρονάρει κανείς.
Η μουσική και η ενατένηση της φύσης, σε κρατάει τόσο γαλήνιο. Έχεις την διαύγεια να αναλογιστείς κάθε πτυχή της ζωής. Το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον σου, είναι οι σύντροφοι σου σ’ αυτό το ταξίδι. Δεν έχει σημασία αν το ταξίδι είναι μεγάλο ή μικρό. Ξαφνικά ο προορισμός και η άφιξη σου φαίνονται τόσο μικρά.
Όπως μας δίδαξε ο Καβάφης, σημασία δεν έχει μόνο να φτάσεις στην Ιθάκη. Αλλά να απολαύσεις την περιπέτεια. Και έτσι φτάνοντας στον προορισμό σου, έχεις ήδη σκεφτεί το επόμενο ταξίδι σου.
