Γράφει η Τάνια Αναγνώστου.
Όλα στη ζωή έρχονται και περνούν αφήνοντας το δικό τους αποτύπωμα στο μυαλό και στην καρδιά σου και εσύ στέκεσαι εκεί στη μέση με ιώβεια υπομονή συλλέγοντας στιγμές, περιμένοντας αυτό το πολυπόθητο “κάτι” που θα εξαγνίσει την ψυχή σου.
Είναι οι άνθρωποι που κάποτε στέκονταν στο πλευρό σου που τώρα πια δεν υπάρχουν..
Είναι εκείνο το υπέροχο δειλινό μια βραδιά του Αυγούστου που ήταν μοναδικό για σένα..
Είναι εκείνη η κουβέντα που άκουσες κάποτε και από τότε είσαι πιο δυνατός..
Είναι εκείνο το βλέμμα το διαπεραστικό που σου έκαψε τα σωθικά και σε έκανε να χάσεις τον ειρμό της σκέψης σου..
Είναι εκείνο το άγγιγμα που ζέστανε την ψυχή σου και σε έκανε να δεις τον κόσμο με αλλιώτικη ματιά.
Είναι όλες εκείνες οι ψυχές, που δεν ήρθαν κοντά σου τυχαία, αλλά επειδή εσύ το επέλεξες.
Ήταν οι συνθήκες και οι ανάγκες που οδήγησαν σε αυτήν την απόφαση.
Ο κατάλληλος άνθρωπος στο κατάλληλο μέρος και έτσι ξεκινά να γράφεται μια ιστορία.
Μια ιστορία με πρωταγωνιστές που άλλοτε χαμογελούν , άλλοτε μαλώνουν και άλλοτε λυπούνται.
Οι ζωές τους όμως είναι συνδεδεμένες με κάποιον μαγικό τρόπο που εκείνη τη στιγμή δε μπορείς να καταλάβεις.
Όλα στη ζωή είναι μια απόφαση που πήραμε μέσα σε μια στιγμή ή ύστερα από πολύωρη σκέψη.
Πολλές φορές σκεφτόμαστε τι θα γινόταν αν..
Τι θα γινόταν αν δεν είχα βρεθεί ποτέ σε αυτό το μέρος, αν καθόμουν σπίτι εκείνη τη βραδιά..
Εσύ είσαι εκείνος που επιλέγει ποιος θα μπει στη ζωή σου και ποιος όχι.
Είσαι επίσης υπεύθυνος για το πόσο θα αφήσεις να την επηρεάσει.
Εσύ αποφασίζεις τι θα διαμορφώσεις και τι θα αφήσεις να σε διαμορφώσει.
Η ζωή είναι ο καλύτερος συγγραφέας και ξέρει να υφαίνει τις πιο αλλόκοτες ιστορίες.
Αποτελείται από πολλούς μικρούς παράλληλους κύκλους .
Κάποιοι είναι μικροί, πολύ μικροί, ίσα που μπορείς να τους διακρίνεις.
Μπορεί να φαντάζουν ασήμαντοι, αλλά δεν είναι.
Αν δεν υπήρχαν αυτοί δε θα δημιουργούνταν ποτέ οι τεράστιοι κύκλοι που ορίζουν τις ζωές μας.
Για να δημιουργήσεις κάτι μεγάλο, σταθερό και με διάρκεια πρέπει να ξεκινήσεις κάπου, να πονέσεις και έτσι να μάθεις για τι αξίζει να παλεύεις και να μάχεσαι, τι σε αγγίζει και τι σε αφήνει παγερά αδιάφορο.
Γι’αυτό καταλήγω στο ότι όλοι οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή μας είναι σημαντικοί, ο καθένας με τον δικό του τρόπο.
Κάποιος μας έμαθε την αγάπη, κάποιος άλλος μας δίδαξε σεβασμό και κάποιος άλλος μας έφερε αντιμέτωπους με τη σκληρή πλευρά της ζωής.
Ο καθένας συνέβαλε σε αυτό που είμαστε σήμερα, γιατί μας δημιούργησε διαφορετικά συναισθήματα και μας έδειξε μια διαφορετική πλευρά της πραγματικότητας.
Το χρέος μας λοιπόν είναι να δεχτούμε όλα τα κομμάτια μας ένα προς ένα, να τα αγκαλιάσουμε και να προχωρήσουμε..
Να προχωρήσουμε για να συλλέξουμε στιγμές που θα μας κάνουν να χαμογελάμε, εμάς και τα αγαπημένα μας πρόσωπα.
