Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Απόγευμα βροχερό. Το μυαλό γεμάτο από πληροφορίες και οι σκέψεις ανακατεμένες μετά από μια δύσκολη μέρα. Η δουλειά που μόλις τελείωσε, και εγώ να φοράω την κουκούλα μου σαν να μην θέλω να κοιτάξω τον κόσμο. Χαμένη στις σκέψεις μου προχωρώ με βήμα γρήγορο. Μπαίνω στο αυτοκίνητο και βάζω μουσική βγάζοντας την κουκούλα που νιώθω πως με προστατεύει από τα αδιάκριτα βλέμματα των άλλων.
Μένω ακίνητη για λίγα δευτερόλεπτα, παγωμένη. Όπως ο αέρας που φυσάει με μανία σαν να προσπαθεί να μου ξυπνήσει τις αναμνήσεις. Εγώ αντιστέκομαι σθεναρά. Ως πότε; Δεν ξέρω, πραγματικά. Ως πότε θα μπορώ να πατάω εκείνο το κουμπάκι και να σε σβήνω από το μυαλό μου κάθε φορά που θα προσπαθείς να μπεις σαν τον κλέφτη. Σε θυμάμαι, όμως για λίγο. Σε αφήνω να περνάς στα κλεφτά, να πάρω την μυρωδιά που τόσο μου έλειψε και μετά κενό. Κατεβάζω το βλέμμα και νιώθω θυμό. Θυμό που ακόμα σου δίνω έστω αυτό το μικρό περιθώριο να κρυφοκοιτάζεις την ζωή μου.
Δεν σε περιμένω πια, όχι. Και δεν θέλω για να είμαι ειλικρινής. Η ζωή προχωρά και εγώ μαζί της. Δεν τα γουστάρω τα στάσιμα νερά, και εσύ ήσουν άτολμος. Δεν έκανες το βήμα να αλλάξεις τη ζωή σου παρά προτίμησες να κολυμπάς σε θολά νερά. Σου πέταξα σωσίβιο πολλές φορές μα αρνήθηκες να το γραπώσεις. Και κάπου εκεί στη μέση του ωκεανού ένα κύμα σε πήρε μακριά. Μα κάθε που φυσάει σε φέρνει πίσω. Για λίγο, για όσο κάνει το κύμα να σκάσει με μανία στην ακτή. Δεν σου απλώνω το χέρι πια. Σε αφήνω να φύγεις έτσι όπως ήρθες. Σε αφήνω να πνίγεσαι στα ψέματα και στις επιλογές σου. Αυτό είμαστε αγάπη μου. Οι επιλογές μας.
Σηκώνω το κεφάλι και κοιτώ μπροστά. Βάζω μπρος το αμάξι και τη μουσική. Σε θυμήθηκα καρδιά μου μα ήταν για λίγο. Για λίγα δευτερόλεπτα σε άφησα να με κυκλώσεις μα δεν μου λείπεις πια. Ξέρω πως δεν είσαι καλά, ξέρω πως πονάς, ξέρω πως τώρα αναζητάς το χέρι μου για να σε τραβήξει στη στεριά. Αν θα το κάνω; Αυτό δεν το ξέρω. Αύριο ξημερώνει μια άλλη μέρα. Και θα σε θυμηθώ και πάλι, για λίγο.
