Γράφει η Πράξια Αρέστη
Την αγάπη, τον έρωτα δεν τα επιλέγεις.
Δεν μπορείς να επιλέξεις ποιον αγαπάς, τα συναισθήματα απλά συμβαίνουν.
Μπορείς με τη λογική σου να επιλέξεις ποιον θα παντρευτείς, με ποιον θα κάνεις παιδιά, με ποιον θα συνεργαστείς, σε ποια δουλειά θα πας, αλλά τον έρωτα δεν μπορείς να τον επιλέξεις.
Κι αυτό είναι το όμορφο και μαζί τρομαχτικό με τον έρωτα.
Γιατί απλά συμβαίνει, και μπορεί να συμβεί την πιο σωστή στιγμή αλλά και την πιο λάθος. Όταν οι συνθήκες δε θα είναι ποτέ κατάλληλες, όταν δεν υπάρχει καμία ελπίδα, όταν είναι αργά.
Κι, όμως, πάλι δύσκολα θα τον πολεμήσεις. Θα προσπαθήσεις κόντρα στις συνθήκες γιατί η αλήθεια πάντα έλκει τον άνθρωπο. Την θέλει την αλήθεια του ο άνθρωπος, ακόμη κι αν αυτή βρίσκεται στα πιο δύσβατα και σκοτεινά μέρη. Είναι πιο ευτυχισμένος στην αλήθεια του παρά όταν προσποιείται, όταν λέει ψέματα, όταν συμβιβάζεται.
Κι ο έρωτας δεν είναι τίποτα από αυτά. Μας επιλέγει. Μας βγαίνει φυσικά και αβίαστα. Μας βγάζει εκτός ελέγχου, μας μαθαίνει ποιοι είμαστε, μας κάνει καλύτερους, μας κρατάει σε εγρήγορση.
Δύο σώματα ενώνονται σαν ένα παζλ που το ένα κομμάτι ταιριάζει απόλυτα με το άλλο και δεν ταιριάζουν τόσο καλά πουθενά αλλού. Κι αυτή είναι η μαγεία της ζωής, που απλά συμβαίνει σπάνια, ανάμεσα σε τόσους ανθρώπους να βρίσκεις κάποιον που μιλάει στην ψυχή σου, ακόμη κι όταν έχεις τις πόρτες των συναισθημάτων σου αμπαροκλειδωμένες.
Όλοι θέλουν να ζήσουν έναν έρωτα κι όλοι κάποια στιγμή τον νιώθουν χωρίς να το έχουν επιλέξει, ακόμη κι αν τον πολέμησαν. Ακόμη κι αυτοί που δεν το παραδέχονται, ακόμη και οι πιο σκληροί, οι πιο κυνικοί που δεν πιστεύουν στην ύπαρξή του. Σε ξένες αγκαλιές, σε ξένα σώματα δεν ξεκουράζεσαι ποτέ. Απλά επιβιώνεις. Ο άνθρωπός σου είναι το σπίτι σου και μαζί του νιώθεις την οικειότητα από το πρώτο λεπτό.
Είναι η χημεία που υπάρχει χωρίς να μπορείς να εξηγήσεις ακριβώς τους λόγους. Η μαγεία βρίσκεται στη χημεία. Και κανείς δεν μπορεί να την αμφισβητήσει ή να την προσπεράσει.
