Γράφει η Στέλλα Γρηγοροπούλου
Πόσο πολύ προσπαθείς να είσαι αυτό που δεν είσαι;
Πόσο πολύ προσπαθείς να δείξεις κάτι διαφορετικό από αυτό που είσαι στους δίπλα σου;
Πόσο πολύ σου αρέσει να είσαι κάτι άλλο; Γιατί;
Νομίζεις βοηθάς τον εαυτό σου; Νομίζεις βοηθάς τους δίπλα σου να σε συμπαθήσουν; Να σε καταλάβουν;
Μάλλον τα αντίθετα αποτελέσματα φέρνεις μάτια μου. Δεν βοηθάς κανέναν να σε γνωρίσει. Δεν προωθείς σωστά τον εαυτό σου. Το ψέμα κυριαρχεί στη ζωή σου γιατί πολύ απλά δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι.
Έχεις σκεφτεί πως κάποιες στιγμές δεν θα μπορέσεις να κρυφτείς και εκεί θα σου βγει ο αληθινός εαυτός; Ο κανονικός σου εαυτός. Που σε βοηθάει όλο αυτό; Δεν κάνεις δουλειά έτσι αγάπη μου.
Δεν πειράζει ξέρεις να ακούς ποιοτική μουσική και κάποια στιγμή στη ζωή σου να ξεφύγεις και να μην ακούσεις αυτή την ποιοτική που λες εσύ μουσική αλλά απολίτιστη. Έλεος! Κανείς δεν θα σε κρίνει άσχημα . Ίσα ίσα που δεν αρέσει σε κανέναν να δείχνεις κάτι άλλο από αυτό που είσαι. Αργά ή γρήγορα θα φανεί και μετά δυστυχώς τα πράγματα θα είναι άσχημα. Οι γνωστοί σου θα αρχίσουν να εξαφανίζονται από δίπλα σου και οι φίλοι σου απλά δεν θα σου έχουν εμπιστοσύνη.
Αφού δεν είσαι αυτό που προσπαθείς να δείξεις. Ο κόσμος ξέρεις και ακόμα πιο πολύ εκείνοι που σε γνωρίζουν δεν τους πείθεις.
Οι άνθρωποι δίπλα μας μένουν γιατί μας αγαπούν γι’ αυτό που είμαστε. Το αληθινό όμως. Μας έχουν γνωρίσει στις καλές και στις άσχημές φάσεις της ζωής μας.
Εδώ δεν πείθεις τον ίδιο σου τον εαυτό, θα πείσεις τους υπολοίπους;
Μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου καλέ μου.
Και το βράδυ που γυρνάς μόνος στο σπίτι; Εκεί τι είσαι; Εκεί σε ποιον δείχνεις τον άλλον. Τον δήθεν. Το ξένο; Κοιτάς στον καθρέπτη και τι βλέπεις; Σου αρέσει αυτό που κοιτάς; Μήπως δεν σε κοιτάς στα μάτια; Μήπως βυθίζεσαι στον καναπέ σου και φοράς το κανονικό σου πρόσωπό;
Γιατί; Γιατί όλα αυτά; Για ποιόν;
Ακόμα δεν έχεις καταλάβει πως ότι και αν κάνεις οι άνθρωποι θα αγαπήσουν τον αληθινό σου εαυτό. Και αν όχι. Εσύ είσαι αυτός και σε όποιον αρέσεις. Έτσι είσαι. Με τα καλά σου, με τα στραβά σου. Ναι διάολε δεν γεννήθηκες μηχανή να σου πατάνε κουμπιά και να χαμογελάς, να κλαις, να νιώθεις. Τόσο απλά και ανθρώπινα.
Κανείς δεν είπε πως είναι εύκολο να βγάλεις τον εαυτό σου και να τον αφήσεις εκτεθειμένο εκεί έξω. Βγάλε τα μισά σου κομμάτια αλλά να είναι αυτά τα αληθινά. Άσε τα άλλα για τους άλλους. Για τους λίγους. Για τους δήθεν.
Και ξέρεις τι; Μην είσαι ένας ακόμα δήθεν. Δεν σου πάει. Δεν είσαι εσύ αυτός. Γεμίσαμε από δαύτους. Όχι άλλους. Όχι και εσύ. Μην τους κάνεις το χατίρι. Σάμπως και θα σου πει κανείς ευχαριστώ που τον ακολούθησες στην δηθενιά του; Μην παραλογίζεσαι και μην προσπαθείς να δείξεις άλλο από αυτό που είσαι. Αυτό που νιώθεις.
Ο αληθινός σου εαυτός είναι αυτός που μετράει. Αυτός που θα αγαπήσουν οι άλλοι. Αυτός που αγαπάς εσύ!
Πάνω απ’ όλα εσύ.
Ούτως ή άλλος εσύ είσαι εκεί μαζί σου κάθε λεπτό. Κάθε ώρα. Όλη μέρα.
Μην κοροϊδεύεις τον εαυτό σου. Πονάει και δεν τον αφήνεις να βγάλει αυτό που πραγματικά είναι. Φέρσου του όπως πρέπει και άστον να είναι αυτός που πραγματικά είναι.
Θα το εκτιμήσει και θα σου χαρίσει το πιο δυνατό του χαμόγελο.
Γίνε πάλι εσύ. Αυτό μετράει μόνο.
Ο αληθινός εσύ!
