Γράφει η Νένα Παπαδοπούλου
Στο χω πει πολλές φορές αλλά ποτέ δεν με πήρες σοβαρά.
Ίσως να μην με κατάλαβες ποτέ ή να μην με πίστεψες.
Δύναμη; Τι σημαίνει δύναμη;
Πως μπορεί ένας άνθρωπος να είναι η δύναμη σου;
Και όμως μπορεί. Τον αγαπάς βαθιά αλλά δεν είναι μόνο αυτό.
Είναι το αποκούμπι σου, τον βλέπεις ευτυχισμένο και είσαι και εσύ.
Σε γεμίζει ένα χαμόγελο του, σε ηρεμεί ένα «είμαι εδώ για σένα» που θα σου πει, σε γαληνεύει η αγκαλιά του, σε αδειάζει η απουσία του και σε σκοτώνουν τα δάκρυά του.
Η παρουσία και η αγάπη του αρκούν για να σου δίνουν φτερά και να σε μετατρέψουν σε έναν σούπερ ήρωα που μπορεί να νικήσει τα πάντα.
Όχι δεν υπερβάλλω!
Χωρίς εσένα τίποτα δεν θα ήταν όπως τώρα! Πολλά γεγονότα δεν θα μπορούσα να τα αντιμετωπίσω μόνη μου. Χωρίς εσένα θα τα παρατούσα στην πρώτη δυσκολία γιατί δεν είμαι δυνατή αγάπη μου, δυνατή με έκανες εσύ!
Και αν καμία φορά με βλέπεις να λυγίζω, να κλαίω, να φοβάμαι μην με αφήνεις μόνη μου. Να είσαι εκεί. Να ενώνονται οι αναπνοές μας, να ακουμπάνε τα σώματα μας, να χτυπούν μαζί οι καρδιές μας και να με γεμίζεις με την δύναμη σου.
Σαν εκείνη την φορά, που πονούσα και δεν ήξερα τι είχα. Φοβόμουν να πάω στο γιατρό, φοβόμουν για όλα αυτά που ακούμε καθημερινά και έκλαιγα ασταμάτητα, θαρρείς και είχα ακούσει το χειρότερο νέο. Ύστερα μπήκες στο σπίτι εσύ, με πήρες αγκαλιά και μου είπες: Μην φοβάσαι κοριτσάκι μου, ότι και να είναι, θα είμαι εκεί να σου κρατάω το χέρι και να το νικήσουμε μαζί.
Μην φύγεις ποτέ από την ζωή μου και μην ξεχάσεις ποτέ ότι εσύ είσαι η δύναμη μου, η κινητήριος δύναμη για να καταφέρω τα πάντα, ή μάλλον για να καταφέρουμε τα πάντα. Πάντα μαζί, πάντα εκεί για σένα, για μένα, για μας, για τα παιδιά μας!
Με αγάπη,
Το γυναικάκι σου.
