Γράφει η Αριάδνη.
Απιστία, γνωστή και μη εξαιρετέα! Οι περισσότεροι, αν όχι όλοι, κάποια στιγμή βρεθήκαμε στη δυσάρεστη θέση να την αντιμετωπίσουμε είτε σαν γεγονός, είτε σαν υποψία, είτε ακόμη και σαν τύψη αν τη διαπράξουμε εμείς οι ίδιοι.
Και θα μπορούσα να αρχίσω να την κατηγοριοποιώ. Αν ήταν της στιγμής, αν ήταν επαναλαμβανόμενη, αν ήταν παράλληλη σχέση, αν ήταν σαρκική, αν ήταν πλατωνική και μπορώ να σου αραδιάσω κι άλλα “αν” αλλά θα αρκεστώ στο να σου πω ότι, κατά τη γνώμη μου, η απιστία είναι πάντα απιστία όσο κι αν θέλεις να την καμουφλάρεις και να τη δικαιολογήσεις.
Κι όταν πια σπάσει ο διάολος το πόδι του και αποκαλυφθούν όλα, έρχεται η ώρα να ζητήσεις συγχώρεση ή να αναρωτηθείς αν μπορείς να συγχωρήσεις, αν μπορείς να ξεχάσεις και αν θα υπάρξει αληθινό παρακάτω.
Πριν βιαστείς όμως να προβληματιστείς για το αληθινό παρακάτω, στάσου μια στιγμή και σκέψου τι αληθινό υπήρχε στο πριν, στο μέχρι τώρα. Σκέψου τους λόγους της απιστίας, τις αιτίες. Γιατί αν το καλοσκεφτείς η απιστία είναι απλώς το κερασάκι στην τούρτα ή καλύτερα, η κορυφή του παγόβουνου.
Γιατί, σε μία σχέση, για να φτάσει κάποιος να απιστήσει, σημαίνει ότι φταίει η σχέση κι όχι η κακιά στιγμή, ο πειρασμός ή όπως αλλιώς θέλεις να το πεις. Θα μου πεις βέβαια πως ποτέ δεν είναι όλα ρόδινα, πως αναπόφευκτα θα υπάρχουν και κρίσεις. Κι αυτή είναι η αλήθεια, όπως ακόμη μια πικρή αλήθεια είναι πως, εκεί ακριβώς είναι που δοκιμάζεται η ποιότητα της σχέσης.
Εκεί δοκιμάζεται το “μαζί”, το “είμαι εδώ”, το “σε αντέχω, ακόμη κι αν μου σπας τα νεύρα”, το “δεν τα παρατάω και παλεύω για μας”. Γιατί αν τα παρατήσεις εκείνη τη δύσκολη στιγμή σημαίνει πως αυτό το “μαζί”, τελικά, ποτέ δεν ήταν ουσιαστικό. Γιατί αν ήταν, ούτε που θα σου περνούσε από το μυαλό να ψάξεις ή να ενδώσεις σε οποιονδήποτε πειρασμό.
Οπότε συνοψίζοντας θα σου έλεγα ότι η ταπεινή (αν και απόλυτη) άποψή μου, είναι πως δεν θα υπάρξει αληθινό παρακάτω γιατί απλούστατα ποτέ δεν υπήρχε αληθινό και ουσιαστικό “μαζί”!
