Γράφει η Πράξια Αρέστη
Όταν σε γνώρισα δεν ανακάλυψα μόνο τι πάει να πει έρωτας.
Ανακάλυψα και τη θηλυκή πλευρά που είχα μέσα μου βαθιά κρυμμένη.
Αγοροκόριτσο από μικρή με φαρδιά και αθλητικά ρούχα, ήθελα να κρύβω κάθε καμπύλη στο σώμα μου και να γίνομαι ένα με την παρέα των αγοριών.
Ήθελα να είμαι κι εγώ μία ανάμεσά τους. Ένιωθα δυνατή, ένιωθα ότι μπορώ να κάνω ό,τι κι αυτοί κι ήθελα πάντα να με βλέπουν σαν μία από αυτούς.
Μπορούσα να παίξω μπάλα, μπάσκετ να δείρω αν χρειαστεί, να βγω τη νύχτα, να αλητέψω, χωρίς να πρέπει να ακούω όλα τα πρέπει και τα μη που άκουγε κάθε κορίτσι που μεγάλωνε στην ηλικία μου. Δε με ένοιαζε να εντυπωσιάσω κανέναν με το σώμα μου, δε με ένοιαζε να έχω αγόρι και εύκολα βαριόμουν τα σαλιαρίσματα και τις σχέσεις.
Ήμουν ένα αγρίμι γεμάτο φοβίες και άμυνες. Λίγο μίσος για τον ανδρικό πληθυσμό τον είχα γιατί είχα γεννηθεί με έναν φεμινισμό μέσα μου έντονο που έβλεπε παντού τις αδικίες που δεχόντουσαν οι γυναίκες.
Κι όταν σε γνώρισα κάτι μέσα μου άλλαξε. Ο φεμινισμός μου που άγγιζε τα όρια της αηδίας προς το αρσενικό φύλο, στριμώχτηκε σε μια γωνιά. Κάτι μέσα μου γλύκανε. Γινόμουν μπροστά σου γνήσιο θηλυκό. Μικρό κοριτσάκι αλλά και γυναίκα που ποθούσε αυτό που έβλεπε. Και το να θέλει μία γυναίκα έναν άνδρα είναι μεγάλη κουβέντα. Πραγματικά να τον θέλει. Μπορεί να αλλάξει όλο της το είναι και να την βάλει μπροστά στις αλήθειες της.
Για να αναδείξω το σώμα μου σε σένα έπρεπε πρώτα να το αγαπήσω. Κι αυτό έγινε. Σιγά σιγά όλα τα φαρδιά και άκομψα ρούχα είχαν πεταχτεί στον κάλαθο των άχρηστων. Δεν είχα μόνο ωραία αισθήματα για σένα, δεν είχα μόνο μυαλό και όρεξη, είχα και το σώμα μου και ήθελα να το δεις, να το αγγίξεις, να το φιλήσεις, να γίνει δικό σου. Ήθελα να λιώνω στα χέρια σου, να σε φροντίζω. Να σε λατρεύω. Να υποχωρώ. Να μαθαίνω. Να αλλάζω. Να αγαπώ τον εαυτό μου. Το σώμα μου. Το ότι είμαι γυναίκα και αγάπησα.
Δεν θεωρώ καθόλου κακό να πω ότι μέσα από την αγάπη μου για σένα και μέσα από τη σχέση μας έγινα αυτό που πάντα ήμουν και δεν είχα σε κανέναν εμπιστοσύνη να δείξω. Μία στοργική γυναίκα γεμάτη αγάπη που λατρεύει τον έρωτα και το σεξ αλλά και που δεν έπαψε να κρύβει μέσα της ένα φοβισμένο κοριτσάκι που γινόταν πάλι αγρίμι κάθε φορά που πληγωνόταν.
Δεν φαντάζεσαι πόσο λυπάμαι που ποτέ δεν τα καταφέρναμε. Που πάντα έπρεπε να φεύγεις. Που πάντα με πλήγωνες και σε έδιωχνα. Που δεν καταλάβαινες τίποτα από όσα είχα μέσα μου για σένα. Ήταν μία περίπλοκη σχέση και δεν ήταν καν σχέση.
Ευτυχώς όταν έφυγες δεν πήρες μαζί σου αυτή τη γυναίκα που ξαναγεννήθηκε από το φιλί σου. Αυτή θα κοιμάται μέσα μου κι ίσως βρεθεί ξανά κάποιος σαν εσένα να της ξυπνήσει τα ίδια αισθήματα, την ίδια θέληση για αλλαγή και ζωή, την ίδια θηλυκότητα και τον ίδιο πόθο.
Ίσως πάλι και όχι. Όμως, μου είναι πραγματικά αρκετό, το ότι μέσα από σένα και μέσα από τον πόνο που βίωσα, έμαθα, αγάπησα, ερωτεύτηκα, μεγάλωσα, ημέρεψα, είδα τα πράγματα πιο αντικειμενικά και βρήκα την ταυτότητά μου.
