Γράφει η Ηρώ Αναστασίου.
Δεν θα σ’αφήσω να με πληγώσεις.
Δεν αφήνω πληγή μέσα μου.
Μεγάλωσα και δεν κλαίω πια.
Κι αν κλάψω είναι για μένα, γιατί πίστεψα εκεί που δεν έπρεπε.
Πίστεψα σε φρούδες ελπίδες.
Γιατί πάντα ξέρω το τέλος απ’την αρχή και δεν ξεγελιέμαι εύκολα.
Απλά, αν περνάω καλά, αφήνω κάποιες παραπομπές να περάσουν.
Αλλά όχι για πολύ καιρό.
Με αγαπώ πολύ για να κάθομαι εκεί που δεν μ’αγαπούν.
Εγώ και μόνο εγώ έχω την ευθύνη του εαυτού μου.
Δεν θέλω να μ’αγαπάς, αγαπώ και μόνη μου τον εαυτό μου.
Την αγάπη δεν την εκβιάζεις, ή την κατέχεις ή όχι.
Αλλά απαιτώ να με σέβεσαι και να ξέρεις τι θέλεις.
Δεν γίνεται να περνάς μέσα στην ζωή μου και να μην ξέρεις τι θέλεις.
Αυτό δείχνει έλλειψη σεβασμού.
Κι εγώ με τον σεβασμό έχω καταλυτική σχέση.
Να φύγετε λοιπόν, να πάτε αλλού, όπου αλλού σας βγάλει ο δρόμος σας.
Δεν σας θέλω λοιπόν εσάς τους “δεν ξέρω τι θέλω”.
Δεν είναι η ζωή μου το αποκούμπι σας, η παιδική χαρά για να παίξετε λίγο και μετά άντε γεια.
Άλλωστε, πάντα λέω ότι είμαστε οι επιλογές μας.
Κι εγώ επιλέγω πάντα για τον εαυτό μου το καλύτερο.
Έχω πολλή αγάπη μέσα μου και χρειάζομαι ανθρώπους να την δώσω, να την δείξω, να την μοιραστώ.
Αλλά εσύ δεν έμαθες να μοιράζεσαι.
Τρέχεις πανικόβλητος πάντα μακριά απ’την αγάπη.
Κι αυτό εμένα με τρομάζει, γιατί δεν θέλω να είμαι ανήμπορη να δείξω, να νιώσω.
Γι’αυτό, όχι στις ψυχές που έχουν ήδη ηττηθεί και ψάχνουν απεγνωσμένα τον οποιονδήποτε.
Όχι σε κάθε σχέση που θυμίζει τιμωρία.
Γιατί η μεγαλύτερη αυτοτιμωρία είναι να δωρίζεις τον εαυτό σου στον κάθε ηττημένο.
