Γράφει η Αντζέλικα Θεοφανίδη
Σ’αυτή τη ζωή λίγα είναι τα δεδομένα μας, ελάχιστα. Τόσο λίγα που δεν μπορείς να είσαι σίγουρος για τίποτα. Πολλά μας έχει μάθει και άλλα τόσα θα μας διδάξει, ένα ατέρμονο μάθημα αυτή η διαδρομή. Μια διαδρομή με ευθείες, στροφές, γέλια, κλάματα, παρουσίες, απουσίες. Ένα τρενάκι του λούνα παρκ που σε ζαλίζει, σου ανακατεύει το στομάχι αλλά συνάμα σε ενθουσιάζει.
Στο τρενάκι αυτό θα συναντήσεις πολύ κόσμο. Τόσο πολύ, που στο τέλος της διαδρομής θα έχεις ξεχάσει τους μισούς. Ίσως χαρίσεις ένα χαμόγελο εδώ και εκεί, μπορεί να ανταλλάξεις και καμιά κουβέντα. Αυτοί όμως που θα σε στιγματίσουν, είναι εκείνοι που θα περάσετε αρκετό χρόνο μαζί στο τρενάκι. Ίσως κατέβουν πριν από σένα, ίσως κατέβουν μετά. Ο χρόνος όμως που μοιραστήκατε θα τον κουβαλάς. Θέλοντας και μη.
Κάποιοι από αυτούς δυστυχώς θα σε γονατίσουν, θα σου φορτώσουν ένα αβάσταχτο βάρος που θα σε αναγκάζει να πορεύεσαι σκυφτός, γονατιστός. Θα νιώθεις πως αυτό το φορτίο δεν θα φύγει ποτέ, πως δεν μπορείς να το διώξεις από πάνω σου. Μοιάζει να σου έχει γίνει δέρμα. Αυτό το αβάσταχτο βάρος που έρχεται και μας χτυπάει αλύπητα, τουλάχιστον μια φορά στη ζωή μας, είναι ένα από τα λίγα μας δεδομένα.
Όλοι θα γονατίσουμε και όλοι επιβάλλεται να σηκωθούμε. Δεν μπορείς να ζεις μια ζωή γονατιστός. Τα χτυπήματα που δέχτηκες είναι απανωτά, νιώθεις αδικημένος, δεν πιστεύεις πως οι άνθρωποι που αγάπησες σε κατάντησαν άνθρωπο μισό. Γεννήθηκες ολόκληρος, αυτό μη το ξεχάσεις ποτέ. Κανείς και τίποτα δεν θα σε κάνει να νιώθεις κενός, μισός γιατί πολύ απλά κανένας άνθρωπος και καμία κατάσταση δεν σε ολοκληρώνει. Να σε συμπληρώνει ναι ίσως. Να σε ολοκληρώνει ποτέ.
Μην ακούς κανένα όταν σου λένε ότι θα έπρεπε να είχες σηκωθεί ήδη από τον πάτο στον οποίο έχεις πέσει. Δεν ξέρουν το βάθος του. Δεν ξέρουν το βάθος σου. Ο κάθε άνθρωπος έχει το δικαίωμα να σηκώνεται όποτε γουστάρει και νιώθει έτοιμος, όχι επειδή πρέπει. Κάποιοι θέλουν περισσότερο χρόνο να θρηνήσουν τα συναισθήματα τους που τα κατακρεούργησαν. Θα σηκωθούν, είναι θέμα χρόνου. Ο κύκλος όμως μέσα τους πρέπει να κλείσει.
Παραμένουν γονατιστοί μέχρι να βρουν τη δύναμη να σηκωθούν. Χρειάζεται χρόνος να γεννηθεί κάτι από τις στάχτες. Εγώ γούσταρα τα σκοτάδια μου γιατί με έμαθαν πολλά. Με έμαθαν πως κάποιες φορές πρέπει να γίνουν όλα στάχτη για να γεννηθεί κάτι καινούριο. Με έμαθαν πως, όσες φορές και αν με γονατίσει η άτιμη ζωή, άλλες τόσες εγώ θα σηκώνομαι. Μόνο όταν το θελήσω εγώ και κανείς άλλος.
