Γράφει ο Νίκος Θεοδωρίδης
Πώς να τελειώσει κάτι που δεν ολοκληρώθηκε ποτέ; Εμείς, αγάπη μου, δεν είμαστε η ιστορία με το «ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα». Δεν είμαστε το happy end που κλείνει ένα παραμύθι. Είμαστε η παύση στη μέση μιας πρότασης, ένα κόμμα που αφήνει χώρο για να συνεχίσουμε.
Κάθε φορά που φύγαμε, το ξέραμε και οι δύο. Δεν ήταν για πάντα. Ήταν μια παύση, ένας χρόνος να ανασάνουμε, να βρούμε ξανά το βήμα μας. Είμαστε σαν εκείνα τα τραγούδια που σταματάνε απότομα και μετά ξαναρχίζουν. Με την ίδια ένταση, το ίδιο πάθος.
Εμείς δεν έχουμε «τέλος». Έχουμε στιγμές που απομακρυνόμαστε, για να καταλάβουμε πόσο μας λείπει ο ένας στον άλλο. Έχουμε αποστάσεις που γεμίζουν με την προσμονή της επόμενης συνάντησης. Έχουμε λόγια που μένουν ανείπωτα, αλλά τα ξέρουμε και οι δύο.
Μην ψάχνεις το τέλος μας. Δεν υπάρχει. Ό,τι κι αν συμβεί, όποιον δρόμο κι αν πάρουμε, το «εμείς» θα είναι πάντα εκεί. Σαν σημάδι, σαν υπενθύμιση, σαν το φως που δεν σβήνει ποτέ.
Ίσως να μην μπορούμε να είμαστε μαζί όπως θα θέλαμε. Ίσως να είμαστε καταδικασμένοι σε παύσεις, σε σιωπές που κρατούν περισσότερο από όσο θα θέλαμε. Αλλά, ξέρεις κάτι; Οι παύσεις μας έχουν περισσότερη ένταση από το «μαζί» πολλών άλλων.
Γιατί εμείς, αγάπη μου, δεν έχουμε τέλος. Δεν είμαστε γραμμικοί, δεν είμαστε συμβατικοί. Είμαστε το «κάτι παραπάνω», το «κάτι άλλο». Και ακόμα κι αν δεν καταφέρουμε ποτέ να γεφυρώσουμε τις αποστάσεις μας, να θυμάσαι: η ιστορία μας δεν τελειώνει. Παίρνει απλώς μια ανάσα πριν συνεχίσει.
