Γράφει η Άντζελα Καμπέρου.
Είναι κι αυτοί οι φίλοι, τρόπος του λέγειν, που παρουσιάζονται με τέτοιον τρόπο στην αρχή που ούτε σου πάει ο νους πως μπορεί να καταλήξουν στην πορεία. Φίδια καμουφλαρισμένα που σέρνονται από πίσω σου περιμένοντας το στραβοπάτημά σου για να βγουν μπροστά. Άνθρωποι μικροί και λίγοι που προσπαθούν να αρπάξουν οτιδήποτε από εσένα για να αποκτήσει λίγο νόημα η ζωή τους.
Αυτοί οι φίλοι που σε έχουν γραμμένο κανονικά και θυμούνται να σου στείλουν ένα μήνυμα απλά και μόνο για να μάθουν κουτσομπολιά για τη ζωή σου και έπειτα να μπορούν να πλάσουν σενάρια με το κεφάλι τους για το πως εκείνοι θα το χειρίζονταν καλύτερα, πως εκείνοι θα είχαν κάνει το ένα και το άλλο.
Φίλοι που νιώθεις πως όσο πλησιάζουν κοντά σου σε πνίγουν. Τους αισθάνεσαι σαν μια θηλιά περασμένη στο λαιμό που σε κάθε τους “ενδιαφέρον” σφίγγει όλο και περισσότερο απαγορεύοντας σου να πάρεις αέρα.
Φίλοι, ο Θεός να τους κάνει, που οι συμβουλές τους σε ωθούν στα χειρότερα λάθη που έχεις κάνει ποτέ και είναι έτσι καμουφλαρισμένες ούτως ώστε να μπορούν αργότερα, στο επικείμενο στραβοπάτημά σου, να γυρίσουν και να σου πουν “στα έλεγα εγώ δεν θα σου βγει σε καλό” και λοιπές “φιλικές συμβουλές” δοσμένες με αγάπη από τον Φίλο Φίδι που σε κοιτάει με τόση ειρωνική τρυφερότητα λες και είσαι κανένα νήπιο που δεν καταλαβαίνει τι γίνεται γύρω του.
Φίλοι από αυτούς τους καλούς που την στιγμή που θα κάνουν μία σχέση εσένα και εμένα και όλους τους έχουν στείλει για βρούβες γιατί “τίποτα δεν είναι σημαντικότερο αυτή την περίοδο από την σχέση μου”. Εντάξει κουκλίτσα/κουκλίτσε μου και εμείς ερωτευτήκαμε αλλά έτσι δεν κάναμε σίγουρα. Όλα με μέτρο γιατί οι σχέσεις έρχονται και παρέρχονται, οι φίλοι είναι αυτοί που μένουν πράγμα που φαίνεται να μην έχετε καταλάβει εσείς οι απανταχού “Η σχέση μου πάνω από όλα” εκεί έξω.
Κακιά δεν είμαι. Αγανακτισμένη είμαι. Αγανακτισμένη και κουρασμένη με την φαρσοκωμωδία που διαδραματίζεται παντού γύρω μου. “Καλέ ναι κολλητές φίλες είμαστε, αλλά είναι μια ξινή, δεν την μπορώ με τίποτα”. Να βράσω και τη φιλία σας και τη δήθεν αγάπη σας. Εγώ ξέρω πως όταν αγαπάς έναν άνθρωπο και επιλέγεις να τον κάνεις τον άνθρωπο που θα μοιράζεσαι τα πάντα μαζί του δεν κοιτάς πως θα τον πατήσεις κάτω και θα τον αφήσεις εκεί να κείτεται. Κοιτάς πως στις στραβές και στις ανάποδές του θα τον σηκώσεις τόσο ψηλά προκειμένου να μην ξαναπέσει σύντομα στα πατώματα.
Αλλά τι λέω. Αυτά είναι συναισθήματα και αξίες για τους ανθρώπους, όχι για τα ανθρωπάκια που έχουν καταντήσει όλοι στις μέρες μας. Πλεκτάνες και συνομωσίες δεξιά και αριστερά λες και είμαστε κυβερνήσεις χωρών με διαπλεκόμμενα συμφέροντα.
Καλά τα έλεγε ένας φίλος “Παιδί μου, υπάρχουν άνθρωποι και ανθρωπάκια. Εσύ να παρέχεις την πολυτέλεια στον εαυτό σου να παρεϊζεσαι με ανθρώπους που για κάποιο λόγο σε πείθουν, και άσε όλους τους άλλους να πατάνε επί πτωμάτων για να βγουν μπροστά.”.
Για αυτό τους φίλους μας τους επιλέγουμε πολύ προσεκτικά και όσους αξίζουν τους φυλάμε σαν κόρη οφθαλμού. Γιατί είναι λίγοι αυτοί που πραγματικά ενδιαφέρονται. Είναι λίγοι αυτοί που θα έκαναν τα πάντα. Είναι λίγοι οι αληθινοί άνθρωποι πλέον. Ας μάθουμε να εκτιμάμε τους σωστούς ανθρώπους και ας στείλουμε στο καλό όσους μπαίνουν στη ζωή μας και τη δηλητηριάζουν μέρα με τη μέρα.!
LoveLetters
