Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδη
Είναι και μερικοί άνθρωποι που έχουν καταφέρει να βουλιάζουν τον ίδιο τους τον εαυτό, απο μόνοι τους.
Είναι αυτοί που έχουν οικειοποιηθεί τον ρόλο του θύματος επειδή “βολεύτηκαν”.
Άνθρωποι που έμαθαν να μην αναλαμβάνουν ποτέ καμιά ευθύνη, που τους έμαθαν να είναι πάντα θύματα, έχουν πείσει πως δεν μπορούν να κάνουν κακο σε κανέναν. Η φράση “μια ζωή θύμα θα είμαι δε μπορώ να αλλάξω” Ακούγεται τουλάχιστον αστεία στα αυτιά μου.
Κανείς δεν γεννιέται θύμα ή θύτης. Μαθαίνει να είναι, ή ίσως έχει βολευτεί.
Συνήθως είναι παντού ανακατεμένοι, έχουν έστω και με μικρό μερίδιο ευθύνης συμβάλει σε μια κατάσταση, όμως όταν ερωτηθούν η απάντηση είναι πάντα μα πάντα η ίδια.
Δεν έχουν καμία συμμετοχή, δεν άκουσαν, δεν είδαν και δεν κατάλαβαν, δεν έλαβαν μέρος καν στη συζήτηση. Παίρνουν τον ρόλο του θύματος για να μπορούν να γκρινιάζουν.
Είναι σαν να έχουν φορέσει ένα ρούχο που τους γλιτώνει από μπελάδες και έχουν πάντα εξασφαλισμένη τη συμπάθεια των γύρω τους. Κι ας είναι στην πραγματικότητα το να βάζουν παντού το χεράκι τους παντού, όλη τους η ζωή.
Και στην πραγματικότητα θύματα είναι όσοι έχουν πεισθεί και τους δείχνουν συμπόνια και συμπάθεια.
Οι άνθρωποι που έχουν μάθει όντως να είναι θύματα, είναι όλοι αυτοί που αδυνατούν να βάλουν όρια στους άλλους, αυτοί που πείθονται εύκολα και θρέφουν μόνο καλά συναισθήματα για τους γύρω τους.
Αυτοί που έλαβαν συμπεριφορά καταπιεστική, κακοποιητική και έχουν μεγαλώσει σαν μαριονέτες.
Υπάρχει λοιπόν αυτός που νιώθει θύμα και μέσα από την ενοχικη διαδικασία, βάζει διαρκώς τον εαυτό του σε απολογητική και αυτοτιμωρική θέση.
Απο την άλλη υπάρχει κι εκείνος που φωνάζει πως είναι θύμα κάποιου άλλου και φυσικά δεν μπαίνει στη διαδικασία να απολογηθεί αλλά μόνο να “κλαφτεί” , εξετάστε πιο προσεκτικά μήπως τελικά δεν είναι θύμα αλλά θύτης;
Μήπως το πραγματικό θύμα είναι ένα άτομο που φοβάται να υπερασπιστεί τον εαυτό του ξεμπροστιάζοντας τον πραγματικό θύτη; Και το μόνο που κάνει είναι να απολογείται διαρκώς ;
