Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Ξέρεις σήμερα το πρωί, δεν θέλω να μιλήσω ούτε για έρωτες, ούτε για σχέσεις.
Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για ένα δάκρυ που κύλησε κι άλλο ένα που κρύφτηκε πίσω από ένα χαμόγελο.
Σήμερα θέλω να σου μιλήσω για μια γυναίκα, που θέλησε κάτι πολύ. Πάρα πολύ. Θέλησε κάτι από την ψυχή της βαθιά, κι η ζωή, η μοίρα, οι περιστάσεις.. της το αρνούνται.
Μια γυναίκα που έχει χίλιους λόγους να γίνει μικρόψυχη, στυφνή, σκληρή.
Μια γυναίκα που έχει χίλιους λόγος να γίνει άδικη, εγωίστρια, παρτάκιας.
Μια γυναίκα που έχει χίλιους λόγους να γίνει σκοτεινή, να σβήσει το χαμόγελό της.
Κι εκείνη ρε φίλε, αντιστέκεται!
Αντιστέκεται στο σκοτάδι και γαντζώνεται από τον ένα από τους χίλιους λόγους για να χαμογελάσει, ακόμα κι αν πίσω από το χαμόγελό της, κρύψει ένα δάκρυ ακόμα.
Αντιστέκεται στη μιζέρια, κι επιτρέπει στον εαυτό της να πέσει, να σπάσει λίγα κόκκαλα ακόμα αλλά εκεί κάτω, δεν μένει για πολύ.
Βάζει Ρέμο στο τέρμα, πετά και λίγο glitter γύρω της για να λάμψει ο κόσμος και σηκώνει αυτό το ανάστημά της και κοιτά τη ζωή κατάματα.
Γιατί αυτή είναι η γυναίκα για την οποία σου μιλάω σήμερα.
Μια γυναίκα που αναμετριέται με την ζωή και την κερδίζει. Την υποτάσσει.
Κι αν η ζωή επιμένει να της αρνείται αυτό το “κάτι” που ποθεί η ψυχή της, εκείνη, δεν της κάνει την χάρη να σπάσει.
Θα λυγίσει.
Λυγισμένη είναι και σήμερα. Ίσως να είναι και αύριο.
Μα στο υπογράφω, όπως κι αν σε λένε, μοίρα, ζωή, τύχη, όπως κι αν σε λένε.. να θυμάσαι πως η δική μου Κατερίνα, είναι πιο δυνατή από τα καπρίτσια σου!
Γιατί η δική μου Κατερίνα, ρε ζωή, σε παίζει με ό,τι φύλλο κι αν της μοιράσεις.
Έτσι, γιατί μπορεί.
