Γράφει η Νεφέλη
Σταμάτα. Δεν θέλω να μου στέλνεις μηνύματα. Δεν τα μπορώ, δεν τα αντέχω .
Κάποτε ήμουν διαρκώς με το βλέμμα καρφωμένο στην οθόνη του κινητού περιμένοντας με αγωνία κάποιο σημάδι σου για να νιώσω ότι με σκέφτηκες και αυτό μου ήταν αρκετό για να με γεμίσει με χαρά.
Όμως να σου πω κάτι; Αυτό ήταν κάποτε γιατί τώρα τα δεδομένα έχουν αλλάξει. Τι να τα κάνω τα μηνύματα και το δήθεν ενδιαφέρον σου όταν ξέρω ότι δικός μου δεν πρόκειται να γίνεις ποτέ;
Γιατί αυτό μου είπες. Πως θέλεις να είσαι ελεύθερος και πως δεν μπορείς τις δεσμεύσεις. Σε τρομάζουν.
Αφού λοιπόν σε τρομάζουν οι δεσμεύσεις, θέλω να με αφήσεις ελεύθερη. Το ακούς; Ελεύθερη! Δεν μπορώ να είμαι πια δεμένη μαζί σου. Δεν την γουστάρω αυτή την δήθεν απόσταση, αυτό το δήθεν είμαστε αλλά δεν είμαστε μαζί .Κουράστηκα, μπούχτισα.
Επέλεξα να πάρω από σένα το λίγο σου, γιατί φοβήθηκα το καθόλου σου.
Τη λανθασμένη μου απόφαση την πλήρωσα και την πληρώνω ακόμα.
Ο φόβος με έκανε να συμβιβαστώ. Η σκέψη πως θα ζω χωρίς εσένα με παρέλυε. Ήμουν βλέπεις πεπεισμένη πως η ζωή για μένα είσαι εσύ.
Χα,χα, ας γελάσω! θολωμένο μυαλό, με θολωμένες σκέψεις και θολές αποφάσεις.
Λένε πως ο άνθρωπος δεν μπορεί να ανακαλύψει νέους ωκεανούς αν δεν έχει το θάρρος να απομακρυνθεί από την ακτή.
Έτσι πήρα την απόφαση να κάνω την δική μου εξερεύνηση χωρίς εσένα και μόνο για μένα.
Ξεκάθαρα λοιπόν και πιο σίγουρη από πότε σου ανακοινώνω πως δεν είμαι πια διαθέσιμη. Φύγε αγόρι μου κι άσε με κι εμένα να γνωρίσω τις δικές μου θάλασσες . Άσε με να βρω επιτέλους το σωστό της χρώμα. Να νιώσω ηρεμία και γαλήνη, χωρίς τύψεις, χωρίς ενοχές, χωρίς ίσως και αν.
Μωρό μου, άκουσε με σε παρακαλώ, ειδικά για σένα δεν υπάρχω! Τελειώσαμε.
