«Αστέρι μου, φεγγάρι μου, της άνοιξης κλωνάρι μου, κοντά σου θα ρθω πάλι..»
Σε έχουν φέρει στα χέρια μου λίγες στιγμές πριν.
Ταλαιπωρημένος εσύ, ταλαιπωρημένη κι εγώ.
Παλεύαμε παρέα 20 ώρες.
Φτάσαμε να χαθούμε παρέα, μα αντέξαμε κι οι δυο.
Μάτια κλειστά και μια δύναμη στο χέρι σου, σαν να κρατούσες από το δικό μου τον κόσμο όλο.
Κι εγώ, που σπάνια τραγουδώ και από νανουρίσματα δεν έμαθα, δεν ξέρω γιατί, αρχίζω και σου ψιθυρίζω.. ««Αστέρι μου, φεγγάρι μου, της άνοιξης κλωνάρι μου, κοντά σου θα ρθω πάλι..»
Και τώρα οι δυο μας μικρέ μου.
Εσύ κι εγώ.
Κι ανοίγεις τα μάτια σου.. τ’ανοίγεις και ξέρω πως η λογική λέει πως δεν βλέπεις, όμως η ψυχή μου λέει πως κοίταξες καλά μέσα μου.
«Απ’ όσα μπορώ να σε προστατεύω, θα το κάνω. Κι από όσα δεν μπορώ, θα τα ζω μαζί σου. Άλλοτε πίσω σου, άλλοτε δίπλα σου, άλλοτε μπροστά σου. Δεν μπορώ να σε προστατεύω από τον πόνο, μπορώ μόνο να σου μάθω να σηκώνεσαι, να ξεσκονίζεσαι και να προχωράς. Δεν μπορώ να σου μάθω να ξεχωρίζεις τους καλούς από τους κακούς, γιατί καμιά φορά, οι κακοί είναι πιο αθώοι από τους καλούς. Δεν ξέρω να σου πω τι είναι λάθος και τι σωστό. Ξέρω μόνο να σε μάθω να σκέφτεσαι και να αποφασίζεις μόνος σου. Κι εγώ, ακόμα κι όταν διαφωνώ, θα είμαι στο πλάι σου. Δεν ξέρω να σου πω ποιον να αγαπήσεις και ποιον όχι. Ξέρω μόνο να σου μάθω να αγαπάς, αληθινά, με μπέσα, με τιμή και ουσία. Να αγαπάς απεριόριστα και χωρίς προϋποθέσεις. Δεν ξέρω να σου πω τίποτα, μόνο πως θα σε αγαπάω και θα είμαι πάντα εκεί. Θα προσπαθώ να είμαι πάντα εκεί. Θα γυρνώ τη γη ανάποδα για να είμαι εκεί.»
Αυτή τη συμφωνία υπογράψαμε με την πρώτη μας ματιά εμείς οι δυο.
Και σήμερα, 10 χρόνια μετά, όταν σε κοιτώ, το μόνο που παρακαλάω, είναι να μπορώ, να είμαι εκεί για σένα.
Όχι για να ζήσω για σένα, αλλά για να ζω με εσένα.
Σ’ευχαριστώ που μου μαθαίνεις τη ζωή από την αρχή αγόρι μου.
Σ’ευχαριστώ που είσαι εδώ για μένα Μιχάλη μου.
“Θα σ’ αγαπώ, θα ζω μες στο τραγούδι, θα μ’ αγαπάς, θα ζεις με τα πουλιά, θα σ’ αγαπώ, θα γίνουμε τραγούδι
θα μ’ αγαπάς, θα γίνουμε πουλιά.”
