Γράφει η Μαρία Κοψιδά
Είσαι αυτός..
Είσαι αυτός που πάντα ξέρει αν είμαι καλά πίσω από το εικονικό μου χαμόγελο. Έχεις πάντα τον τρόπο, μα πιο πολύ τις αντοχές να με κάνεις να αισθανθώ όμορφα και να ξεχάσω ότι δυσάρεστο είχα στο μυαλό μου.
Είσαι αυτός, που με έμαθε πώς περνιούνται οι Κυριακές.
Είσαι αυτός, που όταν είμαι άρρωστη θα μείνει δίπλα μου χωρίς να κοιμηθεί λεπτό.
Είσαι αυτός, που δεν μου έφερε ποτέ λουλούδια αλλά με έκανε να τα λατρεύω.
Είσαι αυτός, που με έκανε να μπορώ να ζήσω μακριά του αλλά να μην θέλω.
Είσαι αυτός, που με έμαθε να αγαπώ, όμως, πιο πολύ τον εαυτό μου.
Είσαι αυτός, που με έμαθε να μην φοβάμαι να κοιμηθώ μόνη μου αλλά να θέλω να ξυπνήσω μαζί του.
Είσαι αυτός, που στέκεσαι δίπλα μου ακόμα και τις στιγμές που εγώ δεν αντέχω εμένα.
Είσαι αυτός, που με κάνεις να σκέφτομαι αισιόδοξα ακόμα και τις πιο σκληρές μέρες.
Είσαι αυτός, που δεν μου πρόσφερες ποτέ πολυτέλειες κι όμως ένιωθα ότι τα είχα όλα.
Είσαι αυτός, που με έμαθε πως να πραγματοποιώ τα όνειρα μου.
Είσαι αυτός, που με έμαθε να θαυμάζω μέρη και να αναγνωρίζω γεύσεις.
Αυτός που μου έδειξε πιο είναι το πραγματικό νόημα νόημα της ζωής.
Είσαι αυτός, που έδωσε τα πάντα χωρίς να έχει τίποτα δεδομένο.
Μ’ έμαθες τη δύναμη που έχει το χαμόγελο.
Τη δύναμη που έχει το βλέμμα, το γεμάτο αγάπη βλέμμα.
Τη δύναμη που κρύβει η αγάπη και το μυστικό να τη μοιράζεσαι.
Είσαι αυτός, που αισθάνομαι τυχερή ότι βρήκα.
Είσαι αυτός που πάντα θα αγαπώ.
Εσύ είσαι αυτός!
