Γράφει η Σοφία Δημητριάδου
Είναι «οκ» να μην είσαι «οκ», όλοι πλέον αυτό σου λένε – τραγούδια, κείμενα, post, όμως κανένας δεν θέλει να το ακούει.
Κανένας δεν θα καθίσει εκεί δίπλα σου και θα υπομείνει για πολύ ώρα το «μη οκ» σου.
Μπορεί να μην σου αρέσει αυτό που είσαι αυτή τη στιγμή,
Μπορεί να θέλεις να είσαι κάποιος άλλος, να προσπαθείς να είσαι κάποιος άλλος και ίσως κάποιες στιγμές να το καταφέρνεις και να χαμογελάς πλατιά για αυτήν την μικρή στο μυαλό σου, υποτιθέμενη νίκη, που μόνο εσύ γνωρίζεις. Στο τέλος όμως της μέρας ξέρεις ότι θα είσαι ο πραγματικός σου εαυτός.
Γιατί απλά νοιώθεις μπερδεμένος, νοιώθεις εκτός τόπου και χρόνου και αυτό δεν μπορεί να κρυφτεί μέσα στα σκοτάδια.
Προσπαθείς να δεις την λάθος στροφή, την λάθος απόφαση που σε οδήγησε σε όλη αυτήν την αναστάτωση του μυαλού σου.
Όποιον δρόμο όμως και να έχεις πάρει, αν συνεχίσεις να προσπαθείς θα καταλήξεις εκεί που θέλεις, εκεί ίσως που είναι γραφτό να φτάσεις.
Με όλες τις αναποδιές και τα παράξενα/παράδοξα που μπορεί να συμβαίνουν γύρω σου.
Οι καθυστερήσεις, τα πλάνα που ποτέ δεν πετυχαίνουν και οι αναμονές μέχρι την στιγμή!
Εκείνη την στιγμή που θα αποδεχτείς ποιος είσαι, θα αποδεχτείς την πορεία που έχει πάρει η ζωή σου και το «μη οκ» σου θα καταφέρεις να το κάνεις ένα αληθινό πλατύ και φωτεινό «οκ» χωρίς το «μη».
