Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Υπάρχουν στιγμές που οι σκέψεις φωνάζουν. Φωνάζουν τόσο δυνατά που μοιάζουν με τρικυμία. Μια τρικυμία που σηκώνει κύματα, σαρώνει τις αντοχές, θολώνει το βλέμμα, και αφήνει τις σκιές να γλιστρούν και να κουρνιάζουν μέσα σου.
Όταν όλα φωνάζουν, αυτό που χρειάζεσαι δεν είναι μια φωνή πιο δυνατή. Δεν είναι μια κραυγή να καλύψει τις άλλες. Είναι ψίθυροι. Ήρεμοι, σταθεροί, και ζεστοί. Είναι αυτές οι μικρές λέξεις που σπάνε την καταιγίδα. Που σου θυμίζουν πως δεν είσαι μόνος. Πως κάθε θάλασσα έχει λιμάνι κι όλη η τρικυμία θα καταλαγιάσει.
Όταν οι σκιές γίνονται βαριές, όταν σου κλείνουν το φως, θέλεις κάτι μαγικό: κάποιον που να σου μιλά ψιθυριστά. Να σου λέει χωρίς φωνές και πίεση ότι όλα είναι περαστικά. Να σε ακουμπά με λέξεις που δεν είναι φορτωμένες με νόημα, αλλά γεμάτες παρουσία. Γιατί μερικές φορές δεν θέλεις λύσεις. Θέλεις μόνο να ξέρεις πως δεν είσαι μόνος μέσα στις φουρτούνες σου.
Οι ψίθυροι είναι αυτοί που καθησυχάζουν τη θάλασσα μέσα σου. Είναι εκείνοι που σου χαρίζουν το χώρο να ανασάνεις. Δεν χρειάζεσαι πολλά. Μια φωνή που να σου πει, “Είμαι εδώ.” Μια αγκαλιά που δεν προσπαθεί να εξηγήσει, μόνο να χωρέσει.
Είναι μαγεία οι ψίθυροι. Ξέρουν τον τρόπο να αγγίζουν τις πληγές, χωρίς να πονάνε. Να φέρνουν φως εκεί που κυριαρχεί η σκιά. Να κάνουν τη θάλασσα να ηρεμεί, το κύμα να ξαπλώνει απαλά στην ακτή.
Αν έχεις τρικυμία μέσα σου, ψάξε αυτούς τους ψιθύρους. Βρες τις στιγμές, τα πρόσωπα, τα λόγια που ξέρουν να μιλούν αθόρυβα. Και αν δεν τα βρεις, γίνε εσύ αυτός ο ψίθυρος. Για σένα, για κάποιον άλλον. Γίνε εκείνη η σταγόνα ηρεμίας μέσα στο χάος. Γιατί η τρικυμία πάντα κοπάζει. Και οι σκιές πάντα φεύγουν.
Μέχρι τότε, ας μιλήσουμε ψιθυριστά. Να φέρουμε ησυχία στις σκέψεις. Να ξαναβρούμε την ισορροπία μας. Να θυμηθούμε πως η γαλήνη δεν είναι κάτι που ψάχνουμε έξω. Είναι κάτι που χτίζουμε μέσα μας. Ψίθυρο με ψίθυρο. Στιγμή τη στιγμή.
