Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη
Πέρασε πολύς καιρός. Οι πληγές σου έκλεισαν. Τα σημάδια επιφανειακά δε φαίνονται. Δεν αιμορραγείς πια…
Όμως είμαι σίγουρη πως εσωτερικά κάτι σε τρώει αθόρυβα και ασταμάτητα. Είναι που η μνήμη δύσκολα ξεχνάει. Είναι που το μυαλό παλεύει να διαγράψει και να προσπεράσει, αλλά δεν τα καταφέρνει.
Ναι. Ο χρόνος κυλάει. Κι εκεί που ησυχάζεις και θαρρείς πως γύρισες σελίδα, κάτι θα εμφανιστεί για να σε αναστατώσει.
Φταίει μια τοποθεσία που σου θύμισε τα παλιά; Ένα τραγούδι, κάποιες συζητήσεις, ένα ηλιοβασίλεμα που τα φέρνει πάλι όλα μπροστά στα μάτια σου;
Χωρίς να το επιδιώκεις ξαναζωντανεύουν έρωτες που σε πούλησαν, φίλοι που σε πρόδωσαν, λάθη που σε στιγμάτισαν.
Υποθέσεις που θεωρούσες τελειωμένες, ανοίγουν ξανά. Και μπαίνεις πάλι στη διαδικασία να τα αποβάλλεις από τη ζωή σου και να κερδίσεις ξανά την ήρεμη καθημερινότητά σου.
Και αναρωτιέσαι. Γιατί να συμβαίνει αυτό και η ιστορία να επαναλαμβάνεται; Πότε θα κλείσουν οριστικά κάποια μαύρα κεφάλαια από τη ζωή σου;
Απλά συνειδητοποιείς ότι κάποια πράγματα πάντα θα τα κουβαλάς. Καταλαβαίνεις ότι δεν πρέπει ποτέ να σταματήσεις να κάνεις νέα όνειρα και να οραματίζεσαι ένα πιο αισιόδοξο αύριο.
Ακούς;
