Γράφει η Κική Γ.
Τελικά, για τα περισσότερα που μας συμβαίνουν, είμαστε υπεύθυνοι εμείς οι ίδιοι. Μάθαμε απλά να πετάμε το μπαλάκι δεξιά και αριστερά. Βόλεμα; Ικανοποίηση του άρρωστου εγωισμού μας; Ανικανότητα στο να πάρουμε αποφάσεις; Κανείς δεν μας πιάνει από τον λαιμό, ούτε μας τραβάει το αφτί, από τη στιγμή που είμαστε ενήλικες. Αποφασίζουμε μόνοι μας και, μοιραία, είμαστε υπεύθυνοι για τις πράξεις μας.
Ξεκινάμε μια σχέση. Στην αρχή υπάρχει ο ενθουσιασμός. Τυφλωνόμαστε, πέφτουμε – τις περισσότερες φορές – με τα μούτρα. Περνάει κάποιο χρονικό διάστημα, περνάει και η περίοδος χάριτος, και στη συνέχεια πρέπει να δούμε την αλήθεια μας και να πάρουμε αποφάσεις.
Καμπανάκια χτυπάνε, νοημοσύνη έχουμε, τα “θέλω” μας τα ξέρουμε. Άρα, αρχίζουμε να ζυγίζουμε. Σκεφτόμαστε αν περνάμε πραγματικά καλά, αν αυτός ο άνθρωπος μας αξίζει, αν είναι αυτός που θα μας πάει ένα βήμα παρακάτω.
Αν στα ερωτήματα αυτά κομπιάζουμε να απαντήσουμε ή κερδίζουμε χρόνο κοροϊδεύοντας τον εαυτό μας, δεν φταίει κανείς άλλος παρά μόνο εμείς. Τα πράγματα είναι πολύ απλά. Το μόνο δύσκολο είναι η απόφαση.
Σαφώς και όλοι είμαστε τρωτοί, και όλοι κάνουμε λάθη. Όμως, την πρώτη φορά συγχωρείς. Δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία, καλώς ή κακώς. Τη δεύτερη φορά σκέφτεσαι: Ας υποχωρήσω. Ας το συζητήσουμε και πάλι. Ας το επισημάνω. Ας τρίξω τα δόντια.
Τρίτη φορά, όμως, δεν υπάρχει. Καμία ανοχή, καμία συζήτηση, κανένα ελαφρυντικό. Είναι η στιγμή που πρέπει να μπει το μαχαίρι στο κόκαλο. Είναι η στιγμή της φυγής και της λύτρωσης.
Σφύριξα και έληξες.
Έτσι απλά και με συνοπτικές διαδικασίες. Δεύτερη ζωή δεν έχει!
