Γράφει η Ιωάννα Ιακωβίδου
Από μικρό παιδί θυμάμαι τον εαυτό μου να ακούω κανόνες, πρέπει και μη.
Θυμάμαι να μου υπαγορεύουν μια μακριά λίστα με τους λόγους που δε μπορώ να κάνω ότι τα αγόρια, γιατί διατρέχω κινδύνους ως κορίτσι.
Κάποτε άρχισαν να μου μιλάνε και για το πως πρέπει να διαθέτω τον εαυτό μου, πως να ντύνομαι, να κάθομαι και πως να μιλάω γιατί μεγάλωσα, είμαι κοπέλα πια και δεν πρέπει να κάνω εκείνο και το άλλο ή να κυκλοφορώ όλες τις ώρες της ημέρας.
Η σεμνότητα, η ευπρέπεια και η ταπεινότητα είναι γένος θηλυκού άκουσα κάποτε να λέει ένας άντρας.
Τα ρούχα μου έπρεπε να είναι ευπρεπή και σεμνά, να μιλάω επίσης σεμνά και με ευπρέπεια και τέλος να είμαι ταπεινή.
Ταπεινή όχι ώστε να μην προκαλώ τους αδύναμους, όχι ώστε να μην έχω έπαρση γιατί θα με κάνει έναν άνθρωπο υπερόπτη κι αυτό θα κάνει κακό πρωτίστως σε μένα, αλλα γιατί είμαι γυναίκα.
Σεμνή όχι γιατι το θέλω, γιατί η σεμνότητα είναι ένα χάρισμα όλων των ανθρώπων που δε θέλουν να τραβάνε την προσοχή με την εικόνα, αλλά για να μην προκαλώ τους άντρες.
Και ο τρόπος που μιλάω πάλι όχι γιατί αυτό καλεί η ευγένεια, γιατί αυτό δείχνει παιδεία κι ένα επίπεδο, αλλά γιατί είμαι γυναίκα και οι γυναίκες δε μπορουν να μιλάνε άσχημα, ποτέ. Ούτε όταν νιώθουν να πνίγονται, ούτε καν όταν κακοποιούνται, ΠΟΤΕ.
Κι αργότερα όταν έκανα την πρώτη μου σχέση, όλοι μου θύμιζαν καθημερινά πως δε μπορώ να διαθέσω τον εαυτό μου σε πολλούς άντρες, πως θα με πούνε πουτάνα αν αλλάξω πολλούς συντρόφους.
Για κάποιους το “πολλούς” ήταν οι είκοσι, για άλλους ήταν οι δέκα και για κάποιους ήταν οι πέντε!
Αν το έκανα θα σήμαινε πως γυρίζω με τον έναν και τον άλλον, πως δεν με κρατάει κανείς επειδή δεν είμαι σωστή γυναίκα.
Και φυσικά αν δε παντρευόμουν ως τα τριάντα μου θα γινόμουν αυτόματα γεροντοκόρη.
Κανείς έξω απο το σπίτι μου δε μου μίλησε για όλα όσα έχω δικαίωμα να κάνω.
Κανείς δεν μου μίλησε και δεν έκανε τίποτα για να είμαι ασφαλής, να έχω την ελευθερία ενός άντρα, να μπορώ να κυκλοφορώ οπότε και όπως θέλω, χωρίς να με κρίνουν “εύκολα”.
Κανείς άντρας δεν έκανε τίποτα για αιώνες, ώστε να αλλάξουν οι άντρες για να μην “πρέπει” εμείς να ακολουθούμε όλα αυτά τα αμέτρητα πρέπει και να ζούμε όπως μας αρέσει, να ζούμε ευτυχισμένες και να μην απολουγούμαστε για τις επιλογές μας, πόσο κουραστικό και απάνθρωπο!
Γι’αυτό πλέον επιλέγω να κλείνω τα αυτιά μου σε όλα τα “πρεπει” και τα “μη” και να τα προσπερνάω, δε με αφορά κανείς που θα μου πει τι δεν μπορώ να κάνω, παρά μόνο όσοι θα μου πούνε όλα όσα μπορώ να κάνω.
Δε με αφορά η άποψη του κόσμου, με αφορά η άποψη όσων με αγαπούν, όσων δε με θέλουν μια γυναίκα που ακολουθεί κανόνες, αλλά μια γυναίκα που ακολουθεί αυτά που θα την κάνουν ευτυχισμένη.
Κι όσοι θέλουν να με προστατεύσουν θα το κάνουν όλες τις ώρες της ημέρας, σε όποιο μέρος κι αν βρίσκομαι με ότι ρούχα κι αν φοράω, προσπαθώντας να αλλάξουν τον κόσμο κι όχι εμένα και τα θέλω μου.
Κι αν με ρωτήσεις τι με πικραίνει περισσότερο στην κοινωνία που ζώ θα σου πω ένα. Μεγαλώνω παιδιά σε μια κοινωνία που ακόμη συντηρεί και προσθέτει “πρέπει” και “μη” σε μια λίστα μόνο για γυναίκες.
