Γράφει ο Μιχάλης Στεφανίδης
Περπατάω πάνω στα βήματα μας, ακολουθώ ξανά και ξανά τις ίδιες διαδρομές.
Σταματάω όπου σταματήσαμε. Κοιτάζω τριγύρω. Όλα είναι ίδια.
Ή όχι. Τίποτα δεν μπόρεσε να μείνει το ίδιο. Εγώ, εσύ, ο χρόνος, ο κόσμος.
Μα πώς να σου το πω; Πώς να σου πώ τα όσα αλλάξανε;
Δε μπορώ απλά να σηκώσω το ακουστικό.
Δε μπορώ απλά να πληκτρολογήσω τον αριθμό σου. Τίποτα δεν είναι απλό.
Προχωράω. Η μήπως όχι;
Η νύχτα με βρίσκει ξανά καθισμένο στα σκαλοπάτια μας. “Μας;”.
Γελάω με τον εαυτό μου. Με αυτά που ξεστομίζει το στόμα μου, χωρίς να συμβουλευτεί το κολλημένο μου μυαλό.
“Δεν θα τη ξαναχρησιμοποιήσεις αυτή την λέξη ξανά. Μ ’ακούς;”. Μιλάω σε εμένα, ίσως και να μιλάω σε εσένα, ίσως και να μη μιλάω. Σε κανέναν.
Ναι, ξέρεις σε ποια σκαλοπάτια αναφέρομαι. Αυτά που πότισαν με τις μνήμες μας.
Που πάνω τους γράψαμε, μια ολόκληρη ιστορία.
Τη δική μας.
“Άντε πάλι. Τι είπαμε; Δεν έχει “μας” πιά. Συνήθισε το”.
Πώς συνηθίζεις όμως κάτι που δε θες να πιστέψεις ότι ισχύει;
Πως συνηθίζεις να περπατάς πάνω σε σπασμένα γυαλιά;
Πώς συνηθίζεις να ματώνεις όλο και πιο πολύ σε κάθε βήμα;
Σταματά ποτέ ο πόνος; Ή αργά συνηθίζεται;
Κάθομαι. Βουλιάζω στην αγαπημένη σου θέση. Βουλιάζω σε κάθε μας ανάμνηση.
Κάποιος έχει τρίψει τα σκαλιά με μανία;
Τα έχει κάνει πεντακάθαρα. Άδεια, κενά. Σαν την κενή σελίδα που γύρισε για πάντα.
Τώρα δεν έχουν καμία ιστορία να πουν.
Παρ’ όλ’ αυτά αναβλύζουν ακόμα το άρωμα σου.
Ή μάλλον το μυαλό μου, έχει συνδέσει με αυτά τη μυρωδιά σου. Και όχι μόνο.
Τι περίεργο πράγμα το μυαλό, τι παράξενους τρόπους βρίσκει να κλειδώνει μέσα του αισθήσεις, εικόνες, ήχους, μυρωδιές.
Ένα τεράστιο μπαούλο είναι.
Ένα μπαούλο που δε ξέρεις πόσο θα ήθελα να ανοίξω. Αυτή τη στιγμή. Τώρα.
Να κλείσω τα μάτια μου και να βουτήξω μέσα του.
Να χαθώ εκεί μέσα. Ξέρεις τι θέλω;
Θέλω να αρχίσω να ψαχουλεύω. Να σκαλίσω όσο πιο βαθιά μπορώ. Να βρω τη κάθε ανάμνηση που σε περιέχει μέσα της.
Να βρω τα πρώτα μας λεπτά. Τότε που όλα ήταν άγνωστα και αμήχανα.
Να ξαναγνωριστούμε. Να ξανασυστηθούμε. Να ξαναερωτευτούμε.
Να σε νιώσω ξανά να σκύβεις και να με φιλάς στο μάγουλο. Και εγώ να σκεφτώ ξανά ασυναίσθητα πως θα μπορούσε να ήταν η γεύση των χειλιών σου. Να σε παρατηρήσω ξανά.
Να ζήσω ξανά την αναμονή μέχρι να φτάσω τελικά και πάλι σε εκείνο το πρώτο φιλί.
Την πρώτη φορά που κάναμε έρωτα.
Να το κάνω να διαρκέσει περισσότερο. Γιατί τώρα ξέρω.
Δε θα μείνεις για πάντα. Μπορείς να μου το ξαναπείς. Μα τώρα εγώ θα ξέρω.
Θα τα ξανα ζήσω όλα. Με την ένταση που τους άρμοζε.
Την ένταση που δε δώσαμε. Που αφήσαμε για αύριο.
Θα γελάσω με τη ψυχή μου, με όλα σου τα αστεία.
Θα κοιτάζω τα μάτια σου, μόνο τα μάτια σου. Καμιά οθόνη δε θα μου αποσπά τη προσοχή.
Θα σε αγγίζω. Θα σε αγγίζω απαλά, τρυφερά, με αγάπη, με ενδιαφέρον.
Με πάθος, με πόθο, με καύλα. Θα σε αγγίζω σαν να είναι κάθε φορά η τελευταία. Γιατί κάποια ήταν, μα εγώ δε το ήξερα.
Και όλα θα τα έκανα να κρατάνε παραπάνω.
Αυτό το “μας” που πια δε λέω, αυτό το “εμείς” που προσπαθώ να το ξεχάσω, θα κρατούσε παραπάνω. Όχι ότι δε θα μου έλειπες μετά.
Εσύ, τα λόγια, οι μέρες, οι νύχτες. Οι κομμένες ανάσες, τα αγγίγματα, οι σιωπές και τα ουρλιαχτά. Τα γέλια, οι φωνές. Οι μελωδίες που θα κουβαλούν για πάντα.
Όλοι οι δρόμοι που πάνω τους περπατήσαμε μαζί. Τα πρωινά που ξυπνήσαμε αγκαλιά. Τα βράδια που μας βρήκε το ξημέρωμα.
Θα βγω απο το μπαούλο.
Μα άσε με να ζήσω για ακόμη μια φορά.
Μια τελευταία ρε γαμώτο.
Και μετά. Μετά θα κάνω αυτό που πρέπει.
Θα σου κλείσω το στόμα, θα σου δέσω τα μάτια, θα σε αρπάξω, θα σε σύρω, θα σε βγάλω από εκεί μέσα. Θα σε ξεριζώσω.
Θα σε σβήσω.
Θα σε αφήσω να φύγεις. Και θα φύγω και εγω. Σαν να μην υπήρξες.
Όχι.
Δε θα μπω στο πειρασμό να ζήσω για πάντα μέσα στο μπαούλο, μαζί σου, μόνος.
Ποιος θέλει να ζει με μια σκιά;
Ποιος θέλει να μένει κολλημένος;
Ποιον κρατάει φυλακισμένο στο παρόν το παρελθόν;
Ποιον κοροϊδεύω;
