Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
Είσαι μαμά μου είπαν, μην κλαις.
Μην σε δουν τα παιδιά σου κλαμμένη.
Τι κι αν μόλις αποχαιρέτισες τους γονείς σου. Δεν έχεις δικαίωμα να τα στεναχωρήσεις.
Είσαι μαμά μου είπαν, μην πονάς.
Κι αν πονάς, να μην το δείχνεις.
Είσαι μαμά μου είπαν, δώσε τόπο στην οργή.
Τι κι αν αδικείσαι, τι κι αν πνίγεσαι, κατάπιε το.
Είσαι μαμά μου είπαν, κάνε υπομονή, μην χωρίζεις.
Τι κι αν η δυστυχία σου ξεχειλίζει από παντού.
Είσαι μαμά μου είπαν, τι θα πει θες να βγεις.
Τι θα γίνουν τα παιδιά σου.
Άκου λοιπόν κόσμε αγαπημένε που δεν έμαθες ποτέ να κλείνεις το στόμα σου.
Είμαι μαμά.
Καλή, κακή, θα το δείξουν τα χρόνια κι οι επιλογές των παιδιών μου.
Όσο λοιπόν είμαι μαμά, παραμένω και γυναίκα.
Δεν ξέρω αν σε προβληματίζω, αλλά είμαι γυναίκα, με ζωή, με φίλους, με δουλειά, με σχέση, με προβλήματα, με φιλοδοξίες κι επιθυμίες.
Είμαι μαμά, και για να μπορώ να είμαι μια καλή μαμά, θα πρέπει να είμαι μια ευτυχισμένη γυναίκα.
Ή έστω να παλεύω για να γίνω μια ευτυχισμένη γυναίκα.
Αυτό θα πει πως το πρώτο που θα μάθω στα παιδιά μου, είναι να μην κρύβουν τα συναισθηματά τους.
Να μην τα αντιμετωπίζουν ενοχικά.
Να μην ντρέπονται γι’αυτά.
Αν νιώθουν να κλάψουν, να αφήσουν τα δάκρυά τους ελεύθερα.
Αν θέλουν να γελάσουν, να το κάνουν αληθινά, δυνατά από την ψυχή τους.
Ό,τι νιώθουν και δεν ένοχλούν κανέναν γύρω τους, να το κάνουν.
Θα τους μάθω πως η μαμά τους, μπορεί όταν τα έφερε στον κόσμο να έκανε μαζί τους μια συμφωνία μυστική… και να έβαλε σε δεύτερη μοίρα τους πάντες και τα πάντα, αλλά υπάρχουν και οι ανάγκες της και οι επιθυμίες της.
Και τις ανάγκες, τις επιθυμίες και τη ζωή, δεν αφήνουμε ποτέ να μας ξεφύγουν..
Κι όταν πονάω, θέλω να ξέρουν το γιατί.
Κι όταν αδικούμαι, θέλω να ξέρουν γιατί διεκδικώ το δίκιο μου.
Κι όταν κάνω λάθη ζητώ συγγνώμη, γιατί θέλω να ξέρουν πως στην ζωή τα λάθη είναι δεδομένα αλλά η ανάληψη της ευθύνης για το λάθος, είναι γενναιότητα.
Στο μέτρο που μπορούν να κατανοήσουν.. το “τίποτα” στο “τι έχεις μαμά” δεν θα τους το πω.
Γιατί πάνω από όλα, αυτό που θέλω να τους μάθω, είναι να διεκδικούν την ζωή, την ευτυχία, τα όνειρα!
Κι ό,τι κι αν πεις στα παιδιά, αν δεν σε δουν εσένα να το κάνεις, είναι απλά λόγια.
Και τα λόγια ξεχνιούνται..
Οπότε ναι, είμαι μαμά. Μια ανθρώπινη, αληθινή, τρωτή, ευάλωτη μαμά.
Ένας κανονικός άνθρωπος που ζει, νιώθει, και βιώνει τη ζωή μέχρι το μεδούλι κι όχι απλά σαν μια περαστική από αυτόν εδώ τον κόσμο.
Όχι super μαμα.. όχι τέλεια μαμά.. απλά.. είμαι μαμά!
