Γράφει η Δήμητρα Αποστολοπούλου.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που το βράδυ δεν μπορούν να κοιμηθούν, γιατί λέξεις και προτάσεις χορεύουν στο γυμνό μου μυαλό.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που σηκώνουν το βλέμμα τις νυχτιές στον ουρανό και αφουγκράζονται τους ψιθύρους των αστεριών.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που την αυγή χαζεύουν τον πολύχρωμο ουρανό.
Από εκείνους που τους αρέσει η μυρωδιά που έχει το χώμα μετά την βροχή.
Από εκείνους που κάνουν τον σταυρό τους πριν κοιμηθούν.
Από εκείνους που θα βοηθήσουν την γιαγιά να περάσει τον δρόμο και θα αγοράσουν φαγητό στον άστεγο.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που γράφουν “Σε αγαπάω, χαμογέλα” σε χαρτάκι και το κολλάνε στο ψυγείο.
Από εκείνους που σε μια χειραψία αν σου δώσουν το αριστερό χέρι, σου δίνουν και την καρδιά τους ολάκερη.
Από εκείνους που ακόμα πιστεύουν σε θαύματα και τα προβλήματα τα αντιμετωπίζουν σαν προτερήματα.
Από εκείνους τους ανθρώπους που σε κοιτάζουν στα μάτια με μάτια χαμογελαστά.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν ότι οι αστερίες στον βυθό της θάλασσας είναι κάποιο πεφταστέρι.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους που ακόμα πιστεύουν ότι ο κόσμος μπορεί να αλλάξει αν το θελήσουμε όλοι.
Είμαι από εκείνους τους ανθρώπους τους ρομαντικούς που όμως δύσκολα αγαπάνε..
Είμαι από εκείνους που κάποιοι αποκαλούν ”Μαλάκα” γιατί ακόμα ελπίζω.
Είμαι από εκείνους..
Άραγε υπάρχουν κι άλλοι που σκέφτονται σαν κι εμένα, που μπορούν ακόμα να ελπίζουν, να αισθάνονται;
Η’ πρέπει να πω “ET go home” και να επιστρέψω στον μικρό μου πλανήτη;
Είμαι εκείνος ο άγνωστος άνθρωπος που θα συναντήσεις τυχαία και θα σου χαμογελάσει!
Είμαι εγώ.
