Γράφει η Σοφία Παπαηλιάδου
“Πες μου..”
“Τι θες να σου πω;”
“Πες μου κάτι για σένα..”
“Κάνω λάθη.
Δεν είμαι τέλεια, ιδανική ή οτιδήποτε τέτοιο.
Είμαι γεμάτη σημάδια από το χθες που πέρασε και άγγιξε.
Κάνω λάθη.
Έχω παραξενιές.
Είμαι στριμμένη.
Δεν προσπαθώ εδώ και καιρό να κρύψω τίποτα από όλα αυτά.
Φόρεσα μάσκες, στολές και πανοπλίες για να μην τα βλέπει κανείς για χρόνια.
Και τώρα τίποτα από αυτά δεν μπορεί να με αγγίξει.
Ούτε και τα σκληρά υφάσματα των ρούχων.
Ακόμα κι οι έντονες μυρωδιές των ακριβών αρωμάτων με ενοχλούν, κι ας έχω δεκάδες τέτοιες σκορπισμένες στο δωμάτιό μου.
Κλειστές, αχρησιμοποίητες εδώ και καιρό.
Δεν παίζω πια κρυφτό με το χθες, δεν παίζω κυνηγητό με το αύριο.”
“Δεν με νοιάζουν όλα αυτά, τα βλέπω, τα ξέρω, τα αγαπώ. Πες μου κάτι άλλο..”
“Είμαι ένα λάθος, που ξέρει να (σε) αγαπάει..”
“Αυτό.. πάμε!”
