Γράφει ο Ανώνυμος
Ξεχάστηκα ένα βράδυ..
Ξεχάστηκα και αφέθηκα. Εκείνη τη στιγμή που τα φώτα ήταν σβηστά και τρεμόπαιζαν μόνο τα γιορτινά λαμπάκια. Εκείνη τη στιγμή που έπαιζε ένα τραγούδι απ τα παλιά. Εκεί στην τελευταία γουλιά του ποτού μου. Εκεί στη μοναξιά μου, κόλλησε το βλέμμα μου στο κενό.
Ξεχάστηκα και σε σκέφτηκα.
Όχι φευγαλέα όπως άλλες φορές. Σε σκέφτηκα ξανά εκεί. Δίπλα μου. Κοντά μου.
Προσπάθησα να ξεκολλήσω το βλέμμα μου μάταια. Έμεινε εκεί να βλέπει εικόνες. Δικές μας εικόνες. Σε έναν άδειο χώρο που κάποτε γεμίζαμε. Σε ένα σκοτεινό και σιωπηλό τώρα χώρο, που κάποτε ήταν φωτεινός και γεμάτος από τη φασαρία μας.
Ξεχάστηκα ξανά σε ένα παρελθόν που έχει την τάση να με βυθίζει στο σκοτάδι. Να με ταξιδεύει στο πουθενά. Να μου κλέβει χρόνο. Να μου στερεί μια καθημερινότητα.
Ξεχάστηκα κι αφέθηκα.. και βρήκε το δάκρυ δρόμο ξανά προς τη γη, για να μου θυμίσει ξανά κάτι που είχα θάψει πολύ βαθιά μέσα μου.
Ξεχάστηκα και άκουσα ξανά να ψιθυρίζω το σ αγαπω..
Ξεχάστηκα.. και σ άφησα να βγεις ξανά μπροστά μου. Και είδα ξανά το χαμόγελο σου..
Ξεχάστηκα.. κι έχασα ξανά τον εαυτό μου..
