Γράφει η Νατάσσα Σπύρου
Πολλά χρωστούμενα δεν έχω. Πάντα φρόντιζα να τακτοποιώ τους λογαριασμούς μου. Μέχρι που ήρθες εσύ και άρχισα να χάνω και το μέτρημα και τον λογαριασμό. Μου πήρε αρκετό χρόνο να καταλάβω πως αν αφήνεις υποθέσεις μισοτελειωμένες πάντα τις βρίσκεις μπροστά σου, βουνό αδιάβατο τις περισσότερες φορές.
Έτσι λοιπόν σε άφησα στην άκρη, μια ιστορία που δεν έβαλα τελεία παρά μόνο κόμμα, και που το τέλος αρνήθηκα να το γράψω. Και στα μισά της πορείας μου ήρθες πάλι στον δρόμο μου, να ζητήσεις να σε αγαπώ, να μην σε αφήσω να χαθείς, να σε κρατήσω μέσα μου ζωντανό σαν να μην χωρίσαμε ποτέ. Άραγε χωρίσαμε αλήθεια εμείς οι δυο;
Προσπάθησα σίγουρα και το κατάφερα να σε αφήσω στην άκρη, όμως αυτή η τελεία που δεν έβαλα γύρισε να μου στοιχειώσει τις νύχτες μου. Η ζωή προχωράει και οι εξηγήσεις που δεν δίνονται στην ώρα τους παύουν να έχουν νόημα μετά.
Κράτησε τες λοιπόν δεν θέλω πια να τις ακούσω, δεν θα με κρατήσεις με αυτές. Εάν η ζωή το θέλει μόνο τότε θα είμαστε ξανά μαζί. Ένα μαζί που θα είναι έτσι όπως μας αξίζει. Έτσι όπως έπρεπε να είναι μα δεν ήταν ποτέ.
Χώρια δεν είμαστε γιατί κουβαλάμε ο ένας τον άλλο μέσα μας, στην ψυχή μας. Κάνουν έρωτα τα μυαλά μας κάθε πρωί που ανοίγουμε τα μάτια μας, και κάθε βράδυ λίγο πριν το ξημέρωμα. Και όταν δύο μυαλά συντονίζονται τόσο απόλυτα η ενέργεια αυτή είναι ανίκητη.
Γι’αυτό σου λέω, άστο, άσε τις εξηγήσεις, δεν τις θέλω. Θα σε αγαπώ όπως μπορώ και εσύ θα με κρατάς εικόνα φυλαγμένη στη ψυχή σου. Πίστεψε το, πως μόνο η ζωή κλείνει λογαριασμούς. Και εάν εκείνη το θέλει τότε ναι, εμείς θα καταφέρουμε να βάλουμε τελεία στην ιστορία μας και να γράψουμε το τέλος όπως μας αξίζει.
