Γράφει η Νεφέλη
Ήρθες και πάλι να κυριαρχήσεις τη σκέψη μου. Με σένα όλα γίνονται ξαφνικά και απρόσμενα. Δεν τα κατάφερα πότε μου να σε βάλω σε μια τάξη.
Έντονες οι παρουσίες σου και ακόμη εντονότερες οι απουσίες σου.
Αχ αυτές οι απουσίες σου! Πόσο βασανιστικές είναι. Ζεις και βασιλεύεις ακόμη μέσα μου. Σαν αέρας μπαινοβγαίνεις. Μια έρχεσαι, μια φεύγεις.
Η καρδιά μου σε θέλει ακόμα.
Ο χρόνος δεν κατόρθωσε να σε ξεθωριάσει. Η θύμηση σου παραμένει το ίδιο δυνατή .Δεν σε αρνήθηκα κι ας είσαι μακριά μου.
Μπορεί να με στραγγάλισες, όμως εξακολουθώ να τραγουδάω το όνομα σου. Ανωμαλία;; Μου είναι αδιάφορο αν με κρίνουν, γιατί κανείς δεν ξέρει πως νιώθω για σένα.
Ακολουθώ τα παιχνίδια του μυαλού. Σε κοιτώ κι αναρωτιέμαι τι πόνο ήρθες να μου προκαλέσεις σήμερα.
Ανάμεικτα τα συναισθήματα. Αγάπη και μίσος μπλέκονται ένα σφιχτό κουβάρι.
Μέρες και νύχτες ολάκερες σε περίμενα να έρθεις να με βρεις και να παλέψεις για μένα για σένα , για μας. Όμως εσύ, δεν ήρθες, δεν πάλεψες. Με άφησες στο σκοτάδι και σε μίσησα για αυτό.
Τα γκρέμισες όλα.
Κι εγώ η τρελή ακόμη επιμένω να σε περιμένω. Η ματιά μου στέκεται έξω από το παράθυρο μήπως και σε δω να γυρνάς.
Δύσκολο πράγμα η λύτρωση. Δεν καθαρίζει εύκολα η ψυχή. Πονάω.
Δεν σπάνε εύκολα τα δεσμά της αγάπης.
Ο έρωτας μας, για σένα άφησε πίσω του ένα τίποτα, για μένα το κόσμο όλο.
Το ξέρω πως δεν θα γυρίσεις. Εσύ κι εγώ, είμαστε παρελθόν. Όμως, μου είναι αδύνατον να αδιαφορήσω για σένα. Ακόμα σε αγαπώ.
