Γράφει η Ντέμη Κάργατζη
Φόβος: βασικό ανθρώπινο συναίσθημα που προκαλείται από τη συνειδητοποίηση ενός πραγματικού ή και φανταστικού κινδύνου. Εγώ θα σας πω. Φοβάμαι. Φοβάμαι συνέχεια. Κι οι γύρω μου φοβούνται. Ο φόβος υπάρχει παντού και είναι μεταδοτικός. Οι άνθρωποι συνηθίζουν να φοβούνται για τα μεγάλα και για τα πιο μικρά και πολλές φορές για το τίποτα.
Πάλι εγώ θα σου πω. Τι φοβάσαι ρε βλάκα; Δεν υποφέρεις να ζεις συνέχεια στο φόβο; Είναι εξουθενωτικό, είναι ανυπόφορο. Σε κατατρώει από μέσα προς τα έξω, σε σαπίζει και δε σ’ αφήνει να ζήσεις. Είναι μεγάλη ανάγκη να ζήσεις. Πάρε αγκαζέ την αισιοδοξία σου, κράτα τη γερά να μη σου φύγει, σαν να ήταν το παιδί σου που του κρατάς σφιχτά το χέρι για να περάσετε το δρόμο και καν’ το. Ζήσε. Μην μεμψιμοιρείς συνεχώς για τα πάντα. Έχεις τα δυο σου πόδια, έχεις τα δυο σου χέρια, την καρδιά σου, το μυαλό σου – κι ας μην είναι ξουράφι- τα έχεις όλα.
Μην παραιτείσαι, πάλεψε. Ο σοφός λαός λέει: ” Βοήθα Παναγιά μου!” και συμπληρώνει: ” Κούνα κι εσύ τα χέρια σου!” Αυτό είναι. Κανένας Θεός, Βούδας, Αλλάχ δεν θα σε σώσει, αν εσύ πρώτος δεν θες να σωθείς. Σήκω, κοιτάξου στον καθρέπτη, χαμογέλασε στον εαυτό σου και πες: ” Μη φοβάσαι ρε βλάκα, θα τα καταφέρουμε!” Ειλικρινά δεν το καταλαβαίνω. Η απαισιοδοξία δεν βοηθά πουθενά, είναι παντελώς άχρηστη. Ο φόβος επίσης. Κανένας λόγος δεν υπάρχει να τα κρατάμε στη ζωή μας. Αυτό θα πει πάλη. Να παλέψουμε για να τα διώξουμε κι όλα τ’ άλλα θα ‘ρθουν.
Να ένας λόγος για επανάσταση. Επανάσταση εσωτερική, επανάσταση εδώ και τώρα. Να πιστέψουμε στον εαυτό μας, να τον ταΐσουμε με αισιοδοξία ν’ αρχίσει να προσπαθεί. Να καταλάβουμε πως όλα τα μπορούμε κι όλα τ’ αντέχουμε. Τίποτα να μη μας τρομάζει. Μην είσαι βλάκας ρε! Όλα λύνονται κι όλα αντιμετωπίζονται. Αυτό να είναι το μότο σου. Αρκεί να διώξεις το φόβο!
