Γράφει η Δέσποινα Χατζάκη
Ξαφνικά άλλαζε η διάθεσή του στην παρέα και δεν ήξερε το γιατί. Ο λόγος δεν ήταν προφανής. Ένιωθε ένα πνίξιμο στο λαιμό και μια δυσφορία ανεξήγητη. Έχανε το οξυγόνο του και συννέφιαζε το πρόσωπό του. Μα γιατί;
Πολύ απλά δεν παρατηρούσε πως ήταν περιτριγυρισμένος από συγκεκριμένα άτομα, τα ίδια κάθε φορά. Κάποια στιγμή κατάλαβε ότι αυτό δε συνέβαινε σε άλλες παρέες, σε άλλες συντροφιές όπου καμία σκοτεινιά δεν τον απειλούσε και το πρόσωπό του έλαμπε.
Έφταιγε, λοιπόν, η αρνητική αύρα και το επίμονο θρασύ σκανάρισμα που δεχόταν από συγκεκριμένους τοξικούς ανθρώπους. Το ψεύτικο συμπονετικό χαμόγελό τους και το σκοτεινό όλο ζήλεια βλέμμα τους, έκανε τη ζημιά.
Δεν το ήξερε και τους παραχωρούσε χώρο και χρόνο στη ζωή του. Όταν επιτέλους ένιωσε πως κάτι συμβαίνει, έσπασε το αρνητικό μαγνητικό πεδίο γύρω του που του δημιουργούσαν κάποια άτομα και βρήκε ξανά το οξυγόνο του.
Απομάκρυνε τους μίζερους και τοξικούς ανθρώπους από το περιβάλλον του που ρουφούσαν καθετί θετικό και ξαναβρήκε το πλατύ χαμόγελό του.
Έτσι απλά!
Δε φταίει ο αέρας γύρω σου, σου λέω, κάποια άτομα την κάνουν τη ζημιά!
