Γράφει η Ματίνα Νικάκη και ο Γιώργος Καραγεώργος – MaGio
(Εκείνος)
Η αγάπη δεν βλέπει εμπόδια. Ή, αν τα βλέπει, έχει τη δύναμη να τα ξεπερνάει. Δεν την σταματάει η απόσταση, οι δυσκολίες, τα ζόρια. Τίποτα δεν είναι ικανό να την φρενάρει.
Θαρρείς πως η αγάπη υπάρχει για να δείχνει στους ανθρώπους πως τίποτα δεν είναι αδύνατο, ανέφικτο, ακατόρθωτο. Θαρρείς πως μας την έδωσε ο Θεός για να μας θυμίζει ότι του μοιάζουμε, ότι είμαστε εικόνα και ομοίωση Του, ότι είμαστε μικροί θεοί. Θαρρείς πως μας προίκισε η φύση με μια υπερδύναμη, με κάτι υπέρτατο, με ένα δώρο.
Τι να την σταματήσει, λοιπόν, την αγάπη; Ποιοι δρόμοι, ποια χιλιόμετρα, ποια βουνά και ποιες θάλασσες; Πάντα θα βρει τον τρόπο η αθεόφοβη να φτάσει εκεί που θέλει, εκεί που ανήκει, εκεί που είναι η θέση της. Θα ανέβει Γολγοθάδες, θα σταυρωφορτωθεί, θα τρυπηθεί από καρφιά κρεμασμένη επί ξύλου. Θα πει «τετέλεσται» αποκαμωμένη, όμως στο τέλος, θα αναστηθεί!
Εμπόδια;
(Εκείνη)
Δίπλα στην αγάπη κουμπώνει μόνο το «μαζί». Τίποτα άλλο. Εγώ κι εσύ, εσύ για μένα κι εγώ για σένα. Με λαχτάρα για την συγκεκριμένη αγκαλιά, δίψα για το συγκεκριμένο φιλί, τρέλα γι’ αυτό το βλέμμα και μόνο. Στου κόσμου την άλλη άκρη να βρίσκεται, αυτός μόνο υπάρχει. Όλοι οι υπόλοιποι, δισεκατομμύρια, ανύπαρκτοι.
Πρέπει να περιμένω για να σε δω; Θα περιμένω. Θα μου λείψεις; Το αντέχω. Σε έχω ανάγκη; Θα μπορώ μόνη μου, μέχρι να φωλιάσουμε την αγάπη μας. Θα έρθουν δύσκολες στιγμές; Θα τις παλέψουμε. Με λαχτάρα όταν συναντιόμαστε, με υπερβολή όταν είμαστε μαζί, σε όλα. Να προσπαθώ να σε χορτάσω εγώ, να μη με χορταίνεις ποτέ εσύ. Πόσο λατρεύω αυτή την υπερβολή σου! Έχεις νιώσει ποτέ πεινασμένο ερωτευμένο άντρα; Αχόρταγο αρσενικό; Δεν έχεις δει τίποτα. Είναι ό,τι πιο ηδονικό υπάρχει!
Είναι η ομορφιά των –για τους άλλους– αδύνατων συνθηκών, να καλλιεργηθεί και να ανθίσει ο έρωτας και η αγάπη. Είμαστε λίγο μακριά νυχτωμένοι. Αρκεί να έχεις την ικανότητα να βρίσκεις την ομορφιά εκεί που εσύ γουστάρεις. Κι όταν έρθει η ώρα, θα μπορούμε να ξυπνάμε αγκαλιά, να σου μαγειρεύω –γιατί όταν λείπω δεν τρως καλά–, να με αποκοιμίζεις –γιατί μόνο όταν ακουμπάω στην αγκαλιά σου η βαβούρα στο κεφάλι μου γίνεται ησυχία.
Δεν ξέρω αν είναι ικανότητα, δεν ξέρω αν είναι αυτό που λένε αγάπη. Αυτό που ξέρω είναι πως όταν κλειδώσει η ψυχή, η καρδιά και το μυαλό σου, θα κλειδώσει ολόκληρη η ύπαρξή σου, χωρίς να χαμπαριάζει από καμία δυσμενή συνθήκη.
Δεν υπάρχει τίποτα που να είναι ικανό να κρατήσει χώρια δύο ανθρώπους που έχουν ερωτευτεί και αγαπηθεί. Αν χρειαστεί να διαβούν την κόλαση, χέρι-χέρι θα την περπατήσουν, κοιτάζοντας ο ένας τον άλλον στα μάτια. «Εμείς δε γίνεται να μην τα καταφέρουμε, ψυχή μου!»
