Γράφει η Γεωργία Ντούνη
Δεν ψάχνω σωτηρία. Δεν έπεσα από καράβι για να θέλω βοήθεια να μη πνιγώ. Αντιθέτως με «πνίγουν» όλοι αυτοί που έρχονται στη ζωή μου με την πινακίδα του «σωτήρα». Εγώ θα σε βοηθήσω σε αυτό, εγώ θα σε κάνω να σταθείς στα πόδια σου, εγώ θα σε γεμίσω αυτοπεποίθηση, εγώ θα σε αγαπήσω και θα σωθείς από τη μοναξιά και τα σκοτάδια σου.
Δε ζήτησα βοήθεια από κανέναν. Τα καταφέρνω τόσο καλά μόνη μου, που αποφεύγω να βάζω ανθρώπους στη ζωή μου.
Κανένας δεν κοιτάει πως θα σταθεί δίπλα μου, κρατώντας μου το χέρι και να βουτήξουμε μαζί σε ότι χρειαστεί. Όλοι κοιτούν να φτιάξουν τα λάθη μου, να με σώσουν από όλα εκείνα που με κάνουν να χάνομαι.
Έχω ανάγκη να χάνομαι…
Μέσα στα σκοτάδια έμαθα να βλέπω φως, μέσα στα άγνωστα να φτιάχνω τα γνωστά, να βρίσκω αγάπη εκεί που δεν υπάρχει και ουσία στα ανούσια.
Δε θέλω να σωθώ. Θέλω να χάνομαι. Να χάνομαι και να ανακαλύπτω. Να γεμίζω εμπειρίες, καλές και κακές. Να βλέπω καινούρια πράγματα. Να μπαίνω στο μαύρο και να το κάνω λευκό. Σε όλα αυτά αν δε θες να χάνεσαι και συ μαζί μου, μη μπεις στον κόπο να έρθεις κοντά μου.
Δεν ψάχνω κανένα να με σώσει, ψάχνω κάποιον να «χαθεί» στο χάος μου, μαζί μου και να του αρέσει… Να το απολαμβάνουμε παρέα, με τα γέλια και τα κλάματα, με την χαρά και τον πόνο…
Θα φτιάξουμε το δικό μας λειτουργικό gps, να βρισκόμαστε κάθε φορά που παρά… χανόμαστε! Μη φοβάσαι δε θα χρειαστούμε «σωτηρία».
